les dit nu allemaal nog eens over, anar die mooie woorden die hier allemaal sijn neergeset, krijg alweer de tranen op wangen als ik dit alemaal lees!
wat geeft een mens tog veel om vriendschap, niemand kan sonder, maar het is een kunst om de goeie er tussenuit te halen!
want wat ben ik al vaak vrienden verloren, telkens maak ik weer nieuwe en denk nu gaat het goed , dit sijn egte vrienden, amar telkensweer maak ik die fout enkom ik eragter dat dit geenegte vrienden zijn, of ik nu nog een egte goede vriend heb weet ik niet, ik durf het niet meer te seggen, durf se niet meer te vertrouwen en daarom bestaan mijn vriendschapen nu allen nog maar uit geven en niet uit nemen!
ben te bang se weer te verliesen, en ik sal ook niet meer kunnen seggen kijk dat is mijn beste vriend en dat mijn beste vriendin, want die twee had ik wel maar die hebben mij sohard laten vallen allebij dat ik niemand meer sown naam sal geven!
kuss kirsten!