Uit eerdere gesprekken op Kletsen.com

terminale thuiszorg.....

Ik wil graag iets vertellen wat ik heb meegemaakt in de terminale thuiszorg,dus degenen wie hier moeite mee hebben,kunnen het misschien beter niet lezen,al was het voor mij het…

Oorspronkelijk gedeeld op

suusjuh

Ik wil graag iets vertellen wat ik heb meegemaakt in de terminale thuiszorg,dus degenen wie hier moeite mee hebben,kunnen het misschien beter niet lezen,al was het voor mij het meest bijzondere wat ik ooit heb mee mogen maken. Het is nu enige jaren geleden.
Ik kom bij mensen thuis,waarvan er (meestal)een gezinslid stervende is,voor het verplegen,de begeleiding van familie,het overnemen van de zorg,zodat men even bij kan tanken,enz. Dit is dus meestal `s nachts. Op een middag kreeg ik telefoon,of ik die nacht naar een echtpaar kon gaan,waarvan de man stervende was,het ging heel slecht,maar mevrouw was alleen en bang. Haar man was thuis gekomen uit het ziekenhuis omdat hij graag thuis wilde sterven. Het was voor beide het tweede huwelijk en het contact met de kinderen van beide,was minimaal. Ze waren toen ong. achter in de vijftig. Om 22.45 stond ik daar voor de deur ( je werkt van 23.00 tot 7.00uur) en een kleine,bijzondere vrouw deed open. Kom je mee een sigaret roken,vroeg ze? Samen aan tafel deed ze haar verhaal,over hun leven,hun huwelijk,de kinderen,zijn ziekbed,haar angsten.... Een poosje later ging ik met haar mee naar boven,waar haar man in hun bed lag en meteen zag ik dat hij nu stervende was,hij reageerde niet meer en kon nog maar moeilijk ademen. Voorzichtig vertelde ik haar,dat hij elk moment kon overlijden,weet je het zeker,vroeg ze en laat je me niet alleen?
Ik wil hem vast houden zei ze, doe maar zei ik....en ze ging naast hem liggen,op het nachtkastje stond een glas rode martini,"onze borrel,dronken we elke avond...." Ik begon tegen haar man wat te praten,ging aan de andere kant van hem op bed zitten en ze nam het over van me,vertelde alles wat ze nog graag aan hem kwijt wilde,bedankte hem voor de jaren samen,hoe gelukkig ze met hem was,hoeveel plezier ze samen hadden gehad..... Ze greep m`n hand en ik ging aan de andere kant liggen,zo hielden we elkaars handen vast,over haar man heen,ze knuffelde en aaide hem steeds....toen het bijna afgelopen was,kneep ik in haar hand,ze keek me aan en vroeg, ja? Ja,ze hield hem vast,lag tegen hem aan en zo overleed hij,in haar armen,terwijl ik hààr weer vasthield.Toen duidelijk was,dat hij dood was,greep ze haar borrel,hield het glas omhoog en zei: pròòst lieve schat,je hebt het goed gedaan,ik ben trots op je en ik hou van je!!! Ik ben naar beneden gegaan,ze bleef nog een tijdje bij hem liggen en toen ze ook naar beneden kwam,kwamen pas de tranen! Samen een paar sigaretten gerookt,wilt u dat ik uw kinderen bel,of iemand anders?Nee,ik wil met hem alleen blijven,de laatste nacht! Wilt u dat ik naar huis ga? Nee,blijf bij me,wil je dat? Ja.
Ik vroeg haar,of ze graag zou willen dat ik haar man zou opbaren. (dit is niet gebruikelijk in dit werk,maar in bijzondere gevallen of op verzoek,wil ik dit graag doen voor de familie.) Oh hèèl graag,zei ze,wil je dat echt doen? Wilt u het samen doen? Nee,ze durfde niet,maar wilde er wel bij zijn. Zo heb ik hem afgelegd,op hun eigen bed,in zijn eigen huis en mèt haar hulp! Ik wassen,zij droogde hem af,kamde zijn haren,praatte tegen hem,zocht zijn lievelingskleren uit (zeker niet "gangbaar")schoor hem,terwijl ik zijn nagels deed enz. Na afloop hebben we alles opgeruimd,de slaapkamer weer zò ingericht als het altijd was. Schatje,alles is weer zoals het hoort,alleen ben je er en ook weer niet! Beneden gekomen, zei ze de woorden die ik m`n hele leven niet meer zal vergeten...:..Ik ben zò blij,dat er geen vreemde handen aan hem hebben gezeten....!!!
Meid,we nemen een borrel en zo dronk ik voor het eerst rode martini! Na de arts en de begrafenisonderneming gebeld te hebben,mocht ik een dochter van haar bellen,die kwam tegen 03.00,haar man werd pas die ochtend gekist (zoals dat heet),zodat ze die nacht nog bij hem kon zijn en hij bij haar. Ik ben weggegaan,nadat haar dochter kwam.
Dit was èèn van de kortste hulpverleningen die ik heb gehad,maar de meest indrukwekkende,de zin: "ik ben zò blij dat er geen vreemde handen aan hem hebben gezeten"......is het mooiste cadeau wat ik ooit heb gekregen!!!
Zoals mijn coordinator tegen me zei later....meid,hier heb je je al die jaren voor ingezet,neem het mee in je verdere leven!
En dat doe ik.........nog steeds!!!

Dit heb ik opgeschreven voor hèm en voor hààr......twee heel bijzondere mensen,die ik nooit zal vergeten!

mama van vijf

Heel mooi suus ....en ik denk ook heel bijzonder....

mama xxxxx

#anonymous#

suus we kennen elkaar nu een tijdje maar en apart gevoel moet dit bij jou geweest zijn mooi verhaal en prachtig dat je het hebt willen vermelden

groeten visser

#anonymous#

wauw suus, egt een heel mooi verhaal,( loop weer uns te huilen un haha)
ik heb echt heel erg bewondering ervoor dat jij dit werk doet, ik zou het niet kunnen...

ik meel je gauw,

liefs, kirsten!

#anonymous#

Hoi suus

Heel mooi, het is maar goed dat de Thuiszorg bestaat, en altijd erg dankbaar, soms maakt ik dat ook mee bij cliente, en ik mocht daar ook bij zijn, het doet je enorm veel, je beleeft het samen mee,en als je al een hele tijd komt, heb je toch een band gekregen, het is ook goed voor de verwerking.

lieve suus fijn dat je die steun hebt kunnen geven, en vertrouwen!!!

gr wonder

Tessem

Heel byzonder verhaal Suusjuh, kan me wel voorstellen dat je dat goed deed wat mevrouw zei.
Ik zelf vind het sowieso knap dat je de terminale zorg aankunt, ik moest al huilen bij het lezen van je verhaal.
En ik denk dat iedereen blij is met mensen zoals jij die er wel voor klaar kunnen staan als de hulp het hardst nog is.

Petje af en pluim van mij 👍 😁

Groetjes Tess xXx

suusjuh

Bedankt voor jullie lieve reacties!!! Dikke kusssssss!!!
Maar ìk ben degene wie dankbaar is,dat ik dit mag en mocht doen!
XXX Suus

serena

Ik heb diep respect voor je suus

kip31

Hoi Suus

Heel mooi je verhaal.

Ik werk ook in de zorg en maak dit ook vaak mee. En alhoewel het niet gebruikelijk is baren we de mensen ook nog vaak zelf op, voor mij geeft dit dan het gevoel dat ik het helemaal heb afgemaakt.

En laten we eerlijk zijn, dat geeft mij dan een heel fijn gevoel.

Grtz kip31

#anonymous#

lieve suusjuh,

wat een mooi verhaal, hoe triest het eigenlijk ook is.
ik heb diep respect voor je, evenals voor de andere mensen die dit beroep hebben.
heel intens, verdrietig maar ook dankbaar.

gr. jeanette

Flair

Inderdaad een mooi verhaal. Ik vraag me wel af of je toestemming aan die mevrouw hebt gevraagd om dit persoonlijke verhaal op het forum van een chatbox te plaatsen? Er staan wel geen namen bij, maar toch wel heel persoonlijke dingen waardoor t voor een "bekende" herkenbaar zou kunnen zijn. Ik zou het niet prettig vinden als ik een op een chatbox las, hoe ik de laatste uren met mijn man doorgebracht had....
Groetjes, Flair

#anonymous#

Hey Suus,
prachtig mooi dat verhaal, maar ook weer erg triest.

Heel mooi dat je dit werk kan uitoefenen suus. Heb diep respect.
Zelf zou ik het niet kunnen. zou huilen en me werk mee naar huis nemen en er over blijven piekeren.

Toppie Suus👍 👍 👍

suusjuh

Maak je geen zorgen daarover Flair!!!
Dat kan niet gebeuren...........èn er zijn dingen weggelaten,die erg herkenbaar zouden kunnen zijn!
Groeten Suus

Flair

Oke hoor Suusje...😁 Ik vind het overigens knap van je dat je dit werk kunt doen. Ik spreek je....groetjes, Flair.

nammeke

hoi Suus,ik vond het een heel herkenbaar verhaal.Ik werk zelf op een pg.afdeling en mijn eerste cliënt die in mijn bijzijn overleed,zal ik ook nooit meer vergeten.Ik had een hele speciale band met deze meneer en toen wij(ik en een andere verzorgende) samen met zijn vrouw hem de laatste verzorging hebben gegeven,vond ik het bijna een inbreuk op hun privacy.Ik was ook heel bezorgd,dat zijn vrouw het zou merken dat dit mijn eerste keer was.Naderhand heb ik dit ook uitgesproken tegenover haar en ze vond het geweldig dat wij haar die kans hadden gegeven en dat we zoveel om haar man hadden gegeven.Ik had het niet beter kunnen doen,volgens haar.Zulke gebeurtenissen doen je weer beseffen waarom je in de zorg bent gaan werken.Groetjes....miranda

suusjuh

Hoi Miranda,
Ja,de eerste keer dat je dat doet,zal ik ook nooit meer vergeten!
Ik was 17 toen ik met de opleiding begon,je maakt zo veel mee,eigenlijk besef je dat later pas. De laatste jaren doe ik de terminale thuiszorg,geweldig dat je kunt helpen om degene thuis te kunnen laten sterven,ook voor de nabestaanden en het hele verwerkingsproces. Uit eigen ervaring weet ik,hoe belangrijk dat is!
Door even de zorg over te nemen,maak je het voor iedereen mogelijk om het vol te houden,soms maar èèn nacht,soms weken lang....Altijd weer een ander verhaal,andere achtergronden,andere families. Ja.....het blijft hèèl bijzonder,net als geboorte`s dat zijn !!!
Groetjes Suus xxx