Uit eerdere gesprekken op Kletsen.com

Mijn gedichten

Omdat eigenlijk niemand op mijn kletsmuur kijkt, ga ik eens proberen hier mijn gedichten een beetje te promoten. :p Telkens ik een nieuw gedicht heb, ga ik het hier proberen te…

Oorspronkelijk gedeeld op

DichteresMetHoop

Omdat eigenlijk niemand op mijn kletsmuur kijkt, ga ik eens proberen hier mijn gedichten een beetje te promoten. :p

Telkens ik een nieuw gedicht heb, ga ik het hier proberen te posten.

Commentaar is altijd welkom, maar ik zou het fijn vinden als we het deftig zouden houden. :)

Groetjes

DichteresMetHoop

DichteresMetHoop

Impuls

Soms kan ik je proeven

Bitter
Zoet
Zout

Tintelend als tuttifrutti

Ik smak

Soms kan ik je zien

Letters
Dansen
Kleuren

Stroboscopisch scherp

Ik sluit.

Nee, ik open!

Want ik voel
je gieren

Door wat ik denk
dat mijn ziel moet zijn.

DichteresMetHoop

Moby DickZijn stem klonk
als een heerschappij,
maar de walvis
vertikte
revolutioneerde
ramde zijn storm
tot de zon blonk
op zijn parelmoer.

Nksn

nog 1tje om het af te leren :P

Echt,Nep...

ik val dieper in het dal,de waarheid vermeden
zielen kan je overnemen,harten kun je breken
Pijn kan je voelen,als kind kan je groeien
steren kunnen schijnen ,handen kunnen schrijven
ogen zien in levende lijven wat echt is,is echt,wat is nep is nep

DichteresMetHoop

Dit is geen gedicht, maar wel mijn eerste kortverhaal. Het is de eerste keer dat ik proza echt probeer, dus wees gentle met de commentaren. ;) Maar, commentaar is uiteraard meer dan welkom, een mens kan er alleen maar van leren. :)

Het was m'n moeder die me vond.

Het was m'n moeder die me vond.
Op één januari in comateuze toestand in de inkomhal. Het nieuwe jaar was met veel drank ingeluid, mijn bed had ik niet meer gehaald.
Ik werd net een beetje wakker toen ik de sleutel in het slot hoorde kraken en mijn moeder met een zucht binnenstapte.
'Jan, sta eens op.' Er klonk diepe teleurstelling in moeders stem en ze schopte me zachtjes in de ribben.
'Vooruit jongen, je maakt je belachelijk.' Ze sliste de woorden venijnig door haar tanden en schopte wat harder terwijl ze langs me liep. Gelukkig lag er geen plas braaksel, ze had me er met de neus ingeduwd. Terwijl ik krampachtig rechtstrompelde mompelde ik een verontschuldiging. Ik kwam te snel recht en een hevige pijnscheut flitste achter mijn ogen, ik hield ze dan maar wijselijk dicht.
'Dat je nieuwjaar viert begrijp ik, maar overdrijf je nu niet een beetje? Je moest eens zien hoe je er uit ziet!' Streng trok m'n moeder me recht bij de arm en sleurde me de woonkamer in.
'Ik heb toch maar gewoon een feestje gebouwd, ma? Dat doet toch iedereen met oud op nieuw?'
'Ik vind het niet gewoon dat er om drie uur 's nachts naar me getelefoneerd wordt met de vraag of ik wist waar je was!'
'Ma, nu niet overdrijven, hé.' Ik probeerde de zaak wat te kalmeren, maar ze hoorde me niet eens. Ik stak dan maar een sigaret op terwijl ik naar haar luisterde. Wat was ze kwaad, en waarom? Ik kan toch best voor mezelf zorgen? Wat maken die paar pintjes ook uit? Ik inhaleerde een paar keer diep en liet de rook met een diepe zucht los, iets dat mijn moeder enkel kwader maakte.
'Je moet niet zo zuchten!' beet ze me toe. 'Wist je dat ze een ambulance voor je gebeld hebben, maar dat je al weer weg was toen die aankwam? Niemand kon je nog vinden! Ik wilde godverdomme nog de politie bellen, maar...' Ze kapte haar zin af en slikte haar woede en verdriet weg. Een traan blonk in haar rechterooghoek. Ze keek nog snel de andere kant op, maar ik had het al gezien.
'Ik herinner me er niets meer van, ma.' Ik keek haar verontschuldigend aan, maar kreeg een misnoegde blik terug.
'Nee, natuurlijk niet.' Het klonk als een verwijt, het voelde zo en ik ben er zeker van dat het dat ook was.
'Maar ik ben toch thuisgekomen? Ik lig niet ergens in de goot te stikken in mijn eigen braaksel, toch?' Ze mompelde wat, maar verzachtte wel haar houding. Diep vanbinnen wist ze dat ik ook gelijk had en dat ze best op me kon vertrouwen. Ik mag dan een losbol zijn, volledig onverantwoordelijk ben ik niet. Nog niet.
Eventjes zaten we in stilte naast elkaar naar een koud, donker televisiescherm te staren. Onze ogen kruisten elkaar in de spiegeling van het glas. Ze spraken boekdelen. Ze maakte zich zorgen om me, zoals elke goede moeder doet. Ik wist alleen niet of ik me wel voldoende zorgen maakte over mezelf.
Ze stond met een zucht recht, liep naar de keuken en rommelde wat. Ze opende het medicijnenkastje, nam een pijnstiller en deed daarna de koelkast open. Die was leeg, wat zorgde voor een bedenkelijke blik in mijn richting. De deur sloeg terug dicht ging en mijn moeder kwam de woonkamer weer binnen.
'Hier, neem dit in en ga slapen. Ik kom morgen nog wel even langs met wat restjes van gisteren. Je koelkast is helemaal leeg heb ik gezien.' Ik knikte, slikte de pil snel door en volgde mijn moeder richting de deur. Ze keek me aan met waterige ogen. Haar lip trilde nog steeds en ze wrong met haar handen. Ik legde mijn armen om haar heen en probeerde haar gerust te stellen.
'Bedankt om langs te komen, ma. En nog een gelukkig nieuwjaar.' Ik glimlachte flauwtjes en voelde nog steeds de duidelijke symptomen van een stevige kater. Moeder knikte en stapte schuifelend naar buiten, ze was niet zeker of ze me wel alleen zou laten.
'Tot morgen, ma.'
'Tot morgen, jongen.' Haar stem klonk of ze wilde zeggen dat alles wel weer goed komt. En toch weet je soms aan het einde van een gesprek dat de toekomst anders zal uitdraaien.
Het kwam niet goed.
Het was m'n moeder die me vond.

DichteresMetHoop

Kaartenhuis

Ik bouw me een huis.
Het heeft een hart
en wat ruiten,
klavertjes in de tuin
en schuppen in de schuur.

De boer komt me al helpen.

Ik voel me een koningin,
koning te rijk.
Als alles instort,
zet ik m'n joker in.

DichteresMetHoop

Zou je

Zou je met me huilen
als mijn tranen op je hand drogen?

Zou je met me lachen
als ik vreugde vind in je zinnen?

Zou je met me liefhebben
als ik wil haten?

Zou je met me sterven
als ik een stap uit de wereld zet?

Zou je?

DichteresMetHoop

Liedesspel

1.
Haar hongerige ogen
stalen zijn blik
hij wist niet meer waar kijken.

2.
Haar handen voerden de zijne
naar haar bonzend hart
het gonsde door zijn vingertoppen

3.
Haar lippen prevelden
zoetstoute woorden
hij wilde ze proeven

4.
Haar haren zwiepten
speels langs zijn neus
hij kende zichzelf niet meer.

DichteresMetHoop

Tralies

Het verlangen

naar de vleugels,

die vrijheid betekenen.

Het schreeuwen,

smeken en vloeken,

zichzelf vergeten.

Het steeds weer

vechten, vallen

en toch weer opstaan.

Ze snikte,

kon niemand vergeven

maar de tralies bleven.

DichteresMetHoop

Dat lachje

Het kwam haar
bekend voor
dat lachje
het gegiechel
van een duivelskind.

Dat ze dit
na al die jaren
opnieuw moet horen.

Het hoort niet
zo'n vreselijke
vleselijke haat
dat lachje
meer hoeft niet.

DichteresMetHoop

Cold Case

Zijn glazige ogen

zagen wat was.

Zij zag niets.

Hij herkende

hoe haar lot

door zijn handen

was beslecht.

Het was passie,

ontvlambare

spijtslachting.

De haan kraaide

dageraad,

maar de nacht

stond eeuwig.

DichteresMetHoop

Ogenblik

Zie ik het goed?

Ben ik de enige

die het kan?

Met stomheid geslagen

kijk ik naar al die

blindheid.

Hoe kan het toch?

Ik ben de enige

die het ziet.

Kijk dan toch!

Zie me staan.

Open die ogen.

Gooi me een blik,

zoete herkenning.

Nee, toch...

Het is waar!

Enkel ik

heb een kijk.

DichteresMetHoop

Vrouwe ...

Een uit evenwicht

gebrachte vrouw

nam het recht

in eigen handen.

Ze ruilde de pen

voor het zwaard,

verwierp haar blinddoek

en zag waarom

het gevecht begon.

De balans werd gemaakt.

Het verlies was groot.

Een zwaar hart

belandde terug

op haar sokkel.

Daar stond ze,

gruwelijk versteend.

Beetje bij beetje

vergruisden haar

wijzende vingers.

DichteresMetHoop

Snoepje

Een mens

is als een snoepje.

Je proeft zijn echte smaak

pas als je de kern bereikt.

DichteresMetHoop

Roep!

En het maakt niet uit
wat ze zeggen,
het gefluister
klinkt door.

Ze kunnen roepen
en brullen,
de stilte
luidt het hardst.

Het verzwegene
weegt het zwaarst,
dus tier maar,
schreeuw!

Sluit die lippen,
vooral niet.

DichteresMetHoop

Stil kind

Het heeft iets
poëtisch,
een stil kind
dromend van
God weet wat.

Hij is plots
filosoof,
zijn levensvraag
nog pril en nieuw:
Hoe? En: Waarom?

Moeder en vader,
zijn wegwijzers.
Het rechte pad,
zijn doel.

Het wordt een
wilde ontdekkingsreis
vol obstakels
en overwinningen.

Maar ach,
laat hem
nog dromen
van God
weet wat.

DichteresMetHoop

De loteling

Paper pushing,

gediplomeerde minions,

met die pen en

de toetsen op het bord.

Wegwijzers

van de al bekende kast

naar dezelfde muur.

Je lot op papier,

in onbekende handen.

De draaiende ton,

en jij maar wachten.

DichteresMetHoop

Sabotage

De sprong is het wagen waard,
maar dan toch best met parachute?
De veilige landing garantie,
toch?

Kan een parachute vertikken,
je laten stikken?
Of is er dan steeds sprake van
sabotage?

Doorgeknipte lijnen,
gaten in het zeil,
help!
Hij opent niet.

Nu maar hopen,
cartoongewijs,
op een hooibaal,
of een takkenreis.

DichteresMetHoop

Kindertijd

Het kind dat ik ooit was.

Dat speelde in het maisveld,
en paard reed op de hond.
Achter de kippen aan.

Dat geloofde zonder twijfel,
ongestoord kon dromen
en liefde enkel kon tekenen.

Dat op de eerste dag van school
omdraaide, naar de jongens liep
en begon te leren.

Dat kind was ik ooit

DichteresMetHoop

Versje

Help mij, help mij
uit de nood.
Het maakt niet uit
hoe hard ik loop,
ik struikel en
strompel,
kruip en
sluip,

kijk nog een keer
achteruit.

Help mij, help mij
uit de nood.
De jager schiet
mij dood.

DichteresMetHoop

Grapje

Ter land,
ter zee
en in de lucht,
kan je makkelijk winnen.

Als je een eend bent.

DichteresMetHoop

Onschuldig

De lege schelp
waar mijn hart,
amper, in klopt,
vertoont barsten.

Het pantser dat ik er,
door de jaren heen,
omheen bouwde
roest, zonder rust.

Op het strand
raapt niemand me op,
de miljoenen zandkorrels
bedelven mijn overschot.

Het graf
van de onschuldige.

DichteresMetHoop

Zonder titel

Een erkend en geprezen
woord,
heb ik al bewezen,
kent mijn pen niet.

Jammer,
ik heb aspiratie,
soms ook inspiratie.

Het literair oog
leest mijn geprevel,
en denkt:
'Ach ja, mooi zo.'

Maar meer
wordt het niet,

toch?