Uit eerdere gesprekken op Kletsen.com

Gedwongen keuzes

Me eigen boek.. Lees nu vast een voorstukje.. Veel verder ben ik nog niet VOORWOORD Na lang denken ga ik is een verhaal over mezelf schrijven. Het heeft even geduurd, tot ik alles…

Oorspronkelijk gedeeld op

Dioxon

Me eigen boek.. Lees nu vast een voorstukje.. Veel verder ben ik nog niet

VOORWOORD

Na lang denken ga ik is een verhaal over mezelf schrijven. Het heeft even geduurd, tot ik alles kon verwerken, want het is erg moeilijk om te praten over hoe erg je vrienden wel niet kunnen zijn. Vrienden die gewoon letterlijk misbruik van je bestaan maken. Vrienden die willen dat je dingen voor ze doet, terwijl je je daar helemaal niet goed over voelt... Zeg nou eerlijk, dan zijn het toch geen echte vrienden??


Hoofdstuk 1
5 oktober 2003
Ik moest naar binnen rennen. En wat meenemen voor de ander.. Ik vraag verbaast of ik het moest stelen. Thomas kijkt me met grote ogen aan. Hij vraagt wat ik anders dacht. Ik weet het niet. Wat moet ik nou stelen voor hem? Hij kan het toch prima zelf doen? Toch durf ik dat niet tegen hem te zeggen. Ik kan niet eerlijk meer zijn tegen hem. Als ik dat wel ben, kan ik een klap in mijn gezicht verwachten. Het was altijd een hele goede vriend van me, maar helaas.. Hij heeft het helemaal verkloot voor zichzelf. Thomas dringt aan dat ik moet opschieten, maar ik durf niet. Ik wil helemaal geen dingen stelen voor hem. Bang vraag ik wat ik voor hem moet halen dan. Hij zegt dat hij nieuwe sigaretten nodig heeft. Ik kijk hem verbaast aan. Zoiets staat meestal achter de kassa. Nou ja, tenminste.. waar wij voor de winkel stonden. Toch moest ik het van hem gaan halen. Hoe wil ik dát dan voor elkaar krijgen? Ik voel in mijn zak. Mijn portemonnee zit er nog in. Ik weet niet hoeveel geld er nog in zit, maar dit is iets wat ik beter kan gaan kopen voor hem. Ik vraag hoeveel pakjes hij nodig heeft. Gelukkig doet hij een normaal aantal. Ik kijk of Thomas op mij aan het letten is. Gelukkig kijkt Thomas niet mijn kant op. Ik loop de winkel binnen en bestel 1 pakje sigaretten. Ik leg mijn laatste geld in de handen van de vrouw achter de kassa. Ik krijg ook een bonnetje. Ik zeg dat ik die niet wil, maar de vrouw hoort me niet. Ik pak het bonnetje dus maar aan en prop het alvast in elkaar. Ik stop de prop in mijn zak. Als Thomas te weten komt dat ik het heb gekocht.. Dan zal hij niet zo gelukkig met mij zijn. Als ik weer buiten kom geef ik de sigaretten aan Thomas. Hij zegt niks terug, maar maakt het pakje gelijk open en steekt er vast 1 op. Hij vraagt of ik ook wil, maar ik schud mijn hoofd. Ik rook niet, en ik steel ook niet.. Tenminste, dat deed ik vroeger niet. Het lijkt alsof ik nu veel meer naar Thomas luister dan naar mezelf.
Even een pauze. Even vertellen hoe ik aan Thomas (en zijn vrienden) ben gekomen. Ik zat op school in het klaslokaal van mevrouw Wittens. Ik was een onzeker meisje. Thomas zat in de populaire groep en niet bij mij in de klas. Hij zat 2 klassen hoger dan ik. Ik wou ook populair zijn, maar ik heb er nog nooit bij gehoord. Toen de bel ging en de les van mevrouw Wittens voorbij was, liep ik naar buiten en kwam ik Thomas en zijn groepje tegen. Thomas riep me voor het eerst en riep me bij de naam. Ik was verbaast dat hij mijn naam wist. Ik liep naar hem toe en vroeg wat er was. Hij vertelde mij dat hij mij geschikt vond voor zijn clubje. Ik was helemaal verbaast. Ik mocht in zijn clubje! Dat wou ik al zolang!! De eerste tijd gebeurde er niet zoveel bijzonders. Ik hoefde geen moeilijke dingen te doen. Ik hoefde alleen maar bij het clubje te staan en een beetje meekletsen. Dat was het. Dat was nog wel leuk. Ik dacht dat Thomas echt een leuk iemand was. Maar helaas, ik heb me ontzettend vergist. Want 2 maanden later werd hij heel erg. Ik moest mee gaan helpen met het werken voor de club. Deed ik dat niet, dan werd ik eruit gezet. Maar eruit gezet betekende ook dat ik al mijn vrienden zou kwijtraken en dat ik geen leven meer zou hebben. Ik ben dus flink bedreigt door Thomas. Ik heb daar altijd nog een trauma aan over gehouden. Ik denk er nog iedere dag aan, en ik voel de pijn van binnen en van buiten. Ik dacht er zelfs over om een einde te maken aan mijn leven, maar ik durfde dat niet. Ik was bang dat hij terwijl ik er niet meer was, toch mijn familie & vrienden wat zou aandoen. Ik durfde helemaal niks meer. Vandaar dat ik alles voor hem deed. Maar dan ook echt alles.. En dat was soms met hele grote gevolgen...
Ik vraag nogmaals of deze sigaretten goed zijn, maar ik krijg geen antwoord terug. Het enigste antwoord wat ik krijg is een rook van sigarettengeur in mijn gezicht. Ik kuch nog is extra, maar het lijkt niks te helpen. Is hij nou echt zo'n sukkel dat hij mij niet begrijpt? Ik laat het toch duidelijk merken? Blijkbaar is dit nog niet genoeg. Ik kuch nog is. Weer geen reactie. Ik zucht dan maar even diep. Ook daar krijg ik geen reactie op. Pas als ik nog een keer zucht reageert hij boos waarom ik dat doe en dat ik beter kan stoppen. Ik kijk hem boos aan. Hij zegt tegen mij dat als ik er niet mee stop, dat hij het dan wel laat stoppen. Ik neem aan dat hij geweld bedoeld dus ik hou mij stil. Hij wil dat ik naast hem op een bankje ga zitten. Ik doe dat ook maar weer. Ik ben eigenlijk doodsbang voor Thomas, maar ik probeer het zo min mogelijk te laten merken. Hij vraagt nogmaals of ik echt geen sigaret wil, en weer weiger ik. Ik wil niet roken! Thomas blijft even zwijgend zitten. Blijkbaar kan hij het niet hebben dat ik niet rook en wil me aan het roken krijgen. Logisch, hij wil dat ik zonder problemen pakjes sigaretten ga stelen, en dat ik dubbel haal omdat ik zelf anders niet meer heb, en dan heeft hij nog meer om over te mopperen. Ja hoor Thomas.. ik heb je door! Ik verbaas mezelf dat ik vroeger niet beter heb opgelet of het wel echt zo'n goed persoon was. Maar ja, als je niet zo populair bent, wil je natuurlijk graag in het groepje. Thomas neemt nog een trek en ja hoor, daar komt het gezeur al. Hij zegt dat als ik nu geen sigaret neem, ik uit de club wordt gegooid. Ik wordt weer bang. Ik wil eigenlijk niet roken. Voor 1x probeer ik tegen te spreken. Ik krijg direct een harde klap in mijn gezicht. Hij vraagt of hij niet duidelijk genoeg was. Ik wil nee schudden, en dat ziet hij en krijg dus weer een klap. Hij vraagt of hij dit keer wel duidelijk genoeg was. Bang knik ik met mijn hoofd. Blijkbaar ziet hij dat ik het niet meen, en dus krijg ik weer een klap. Opeens staat er een oudere man achter het bankje. Hij vraagt of Thomas daar niet eens heel snel mee zou stoppen, anders zou hij de politie wel even bellen. Thomas kijkt boos op. Thomas spreekt tegen en vraagt de man waar hij zich mee bemoeid. De man zegt dat hij zich bemoeid met de gezondheid van zijn meisje. Ik ben zijn meisje helemaal niet! Toch kan ik het de man niet kwalijk nemen dat hij dat zei. Hij weet gewoon niet beter. Hij ziet ons samen zitten, en neemt een conclusie. Thomas spreekt nog even tegen, maar de man doet dat ook. Na 5 minuten geeft Thomas het gelukkig op en de man gaat verder met zijn wandeling. Thomas vraagt of hij duidelijk is geweest. Ik knik met mijn hoofd. Dit keer lijkt Thomas hier wel genoegen mee te nemen. Hij laat zijn hand in ieder geval zakken. Ik voel mijn wang gloeien. Die zal morgen wel weer blauw zijn. En dan krijg ik thuis weer gezeur, hoe het komt dat ik een blauwe wang heb. Daar ga ik dus geen antwoord op geven hè? Thomas kijkt nog eens naar het pakje sigaretten. Hij zegt liefje tegen me. Ik ben zijn liefje niet... Ik zal dat ook nooit van hem worden. Ik moet alsnog een sigaret van hem nemen. Ik pak er toch maar 1tje aan, en hij steekt hem voor me op. Zelf steekt hij er ook nog 1 aan en laat zien hoe ik moet roken. Ik inhaleer diep en moet heel erg hoesten. Hij klopt even op mijn rug, maar het is net te hard wat hij doet. Het doet zeer. Toch is hij blijkbaar trots op mij dat ik een sigaret heb genomen.
Weer even een pauze en nog even wat over mijn verleden vertellen. Toen ik voor het eerst moest gaan werken voor de groep hoefde ik nog niet direct te gaan stelen. Het was meer eerst opletten hoe de anderen het deden. Thomas is niet de enige van de club. Nee, helaas. De hele club bestaat uit ongeveer 10 mensen. Er zitten ook nog wat 'werkende' mensen bij, net zoals ik, maar die kende ik toen nog niet. Die 10 mensen die sowieso in dat clubje zitten zijn alleen maar jongens. Ik zag ze dus buiten het schoolplein staan en dan stonden er alleen maar jongens. De meeste van de jongens vallen goed in de smaak bij de mijden. Vandaar misschien ook wel dat ik er zo graag bij wou horen. Het groepje jongens bestaat uit: Thomas, Tim, Marco, Ludo, Stefan, Peter, Delano, Nassim, Michiel en Robin. En allemaal luisterde ze eigenlijk naar Thomas. Best raar. Hoe zou hij aan zoveel macht zijn gekomen? Toen ik de jongens had geobserveerd, toen begon het echte werk. Ik moest eerst wat uit een supermarkt stelen. Dat is niet zo heel erg moeilijk, want daar staan geen alarmhekjes. Dat was dus redelijk makkelijk. Toch zat ik met heel erg veel spanning in mijn hoofd. Die nacht thuis kon ik ook niet goed slapen. Ik moest er telkens aan denken dat ik iets had gestolen.. Ik... Ik was vroeger het bange meisje. En nu ging ik zelfs stelen?!?! Toen ik de volgende morgen wakker werd en gedoucht was, pakte ik mijn geld en ging ik naar de stad. Daar kocht ik een mooi schrift voor mezelf. Daarin zou ik al mijn verhalen schrijven. Alles wat mij tegen zat. Als ik dan ooit een keer uit de club ging of was gezet, en er zou niks meer gebeuren, dan zou ik het schriftje verbranden. Dan was het hoofdstuk afgelopen. Inmiddels staat het schriftje al best wel vol. Ik heb er al veel in kunnen schrijven. Moet je nagaan hoeveel er dan al is gebeurd. Na die keer stelen in de supermarkt moest ik door naar de boekwinkel. Daar is het een stuk lastiger, want daar ging altijd het alarm bij de jongens. Ik moest volgens hun heel erg goed oppassen. Ja fijn, ik wou dat helemaal niet! Toch deed ik het, anders kon ik weer een klap verwachten. Ik heb namelijk wel eens eerder een meisje mishandeld zien worden door Thomas. Ik weet inmiddels wel wie het was. Het was Inge. Inge heeft ook een heel groot verleden. En ook een heel groot verhaal, maar dat vertel ik later nog wel.
De sigaret was op en Thomas was klaar met mij. Ook ik stond op en we gingen weg. Hij liep eerst een heel stuk met me mee, maar dan zei hij dat hij me de volgende ochtend om 10:00 uur bij onze ontmoetingsplek wou zien

Dioxon

Ik zei dat ik er zou zijn, maar diep van binnen wist ik nog niet of ik wel zou gaan. Diep in mijn hart wist ik ook wel, dat ik niet hoefde te twijfelen. Ik zou toch wel gaan. Hij mag mij of mijn vrienden & familie gewoon niks aandoen. En dat moet wel duidelijk zijn! Er mag niks gebeuren met hun. Toen ik thuis kwam begon inderdaad het gezeur over mijn blauwe wang. Mijn vader vroeg hoe het was gekomen. Ik zei dat we bij gym acrogym moesten doen, en dat ik daarbij een voet tegen mijn wang aan kreeg. Gelukkig geloofde mijn vader mij en ik kreeg wat ijs om erop te doen. Bij het avondeten ging het over nieuwe sporten. Mijn ouders vonden dat ik na schooltijd teveel bij vrienden zat en dus dat ik maar op een sportclub moest. Ik wou dat helemaal niet. Dan zou ik minder naar Thomas kunnen, en straks gebeurd er wat met de mensen van wie ik hou! Ik ging er dus diep tegen in en mijn ouders gaven uiteindelijk toe dat misschien vrienden wel beter was dan een sportclub. Ik was blij dat ze dat eindelijk inzagen. Na het avondeten ging ik douchen en daarna ging ik slapen. Ik had mijn wekker om 08:00 gezet. Het duurde lang voordat ik in slaap kwam. De volgende ochtend gaat mijn wekker. Met veel moeite krijg ik mijn ogen open. Het is al redelijk licht buiten. Ik hoor dat het beneden nog helemaal stil is. Dat is een goed teken. Dan wordt er sowieso niet gevraagd waar ik heen ga. Zachtjes sta ik op en kleed ik me aan. Beneden smeer ik wat broodjes en eet ze langzaam op. Ik heb alles best snel gedaan zie ik. De tijd gaat heel langzaam vooruit. Ik kauw langzaam op mijn brood. Ik bedenk me dan dat ik niet weet hoelang de dag met Thomas gaat duren, dus ik sta op en smeer nog wat extra broodjes. Dat kan altijd van ter pas komen. Om 09:30 vertrek ik van huis. Het is 20 minuten fietsen naar de ontmoetingsplek, maar ik voel me niet op mijn gemak. Vandaar dat ik ook rustig probeer te fietsen. Het liefst zou ik omdraaien en wegfietsen, maar toch durf ik dat niet.

Dioxon

DIT VERHAAL GAAT DUS NIET OVER MIJ!!! DIT HEB IK HELEMAAL ZELF VERZONNEN!!!!!!!!!

#anonymous#

Ga je het uitbrengen Dio.?

#anonymous#

ga vooral zo door, ik dacht wat een lang stuk zeg. maar het leest lekker door:P

als er 1 boek uitkomt, wil ik wel de 1e afdruk👍

Dioxon

Buck dat weet ik nog niet. Als het zo lekker blijft gaan misschien wel😁

Iris, dat is erg fijn om te horen. Ik had er eerst zelf moeite mee om er doorheen te komen, en heb toen het 1 en het ander aangepast. Vandaar ook dat nu niemand meer tegen elkaar praat. Dr is 1 persoon en die verteld gewoon wat er gebeurd. Dat leest een stuk fijner, maar dat blijkt dus ook👍

#anonymous#

Je kunt heel goed schrijven dio-- misschien is om over na te denken dio.

Klappie

mooi verhaal hoor,

goed geschreven. mocht je het ooit uitwillen brengen kan ik je wel voorstellen aan mensen die dat eerder hebben gedaan.

Leen86

zussie heel mooi geschreven!

👍 👍 👍 👍 👍

dikke kus

Dioxon

Dank jullie wel allemaal.. Super lieve reacties. Inmiddels ben ik weer een stukje verder, maar dat plaats ik thuis wel hierop en wil ook nog ff wat verder zijn hahaha(zit nu op school lol)
Dusssss... volgende stuk komt eraan👍

#anonymous#

Heb nu ook gedwongen keuzes moeten maken,
Zo ik ben eruit.Nu ben ik aan de beurt

Je kiest het leven uit. Dat jou verder brengt in de tijd. Je nodigt hierin degenen uit die niet steeds roepen dat ze van je houden maar die door HUN handelingen laten zien dat Jij er inderdaad toe doet

Dioxon

Langzaam fiets ik door. In de verte zie ik iemand lopen. Ik kan nog niet eens zien of het een jongen of een meisje is. Als ik wat dichterbij kom zie ik dat het een meisje is, ik herken nog niet wie het is.. Dan hoor ik dat het meisje me roept. Ik kijk even goed en zie dan dat het Inge is. Inge heeft rode ogen van het huilen en houd een papieren zakdoekje in haar hand. Ik stap af en vraag af wat er aan de hand is. Inge verteld dat Thomas weer bezig is geweest en dat ik maar beter niet kan gaan. Ik schrik. Het lijkt wel alsof Inge me wat duidelijk wilt maken. Ik vraag ook de rede, maar die krijg ik niet. Ze zegt dat ik er wel achter kom. Als ik met haar meega krijg ik het te horen, en als ik zelf ga dan krijg ik het natuurlijk gewoon te zien. Ik twijfel. Ik vertrouw Inge heel erg, maar ik kan Thomas niet laten wachten. Dat is niet goed. Ik probeer zo onopvallend mogelijk op mijn horloge te kijken. Blijkbaar ziet Inge dat ook. Ze zegt dat ze de hint snapt en er vandoor gaat. We zouden elkaar later wel op MSN spreken zegt ze. Ik haal mijn schouders op en fiets door. Ik moet me nu wat meer gaan haasten, en ik ben nog zenuwachtiger dan eerst. Ik wil dit helemaal niet. Was ik Inge maar niet tegengekomen. Dan had ik nu nog rustig gefietst... Had ik dan soms toch met Inge mee moeten gaan? Nee.. Ik moet aan mijn familie en vrienden denken. Dit was de juiste beslissing. Toch twijfel ik. Zegt mijn hart of mijn verstand dit nou? Ik weet het niet meer. Mensen zeggen altijd dat ik naar mijn hart moet luisteren, maar vaak kom ik er later achter dat het mijn verstand was die dat antwoord gaf, en dat is dus vaak niet de beste keuze. Eenmaal aangekomen bij Thomas zitten hij en zijn vrienden op me te wachten. Ze zijn er niet allemaal. Alleen Thomas, Tim, Marco en Ludo zijn er. Ik weet niet wat ze van plan zijn en ik voel de spanning. Blijkbaar ziet Thomas die spanning. Ludo zegt dat ik naar binnen moet lopen. Ik doe wat hij me zegt. De vrienden van Thomas zijn eigenlijk net zo erg als Thomas. Als ik iets doe wat niet mag, of wat ze niet willen of als ik iets niet wil maar moet wel, dan kan ik van hen ook een klap krijgen. En soms is dat nog wel veel erger dan een klap! Als ik naar binnen loop ruikt het nogal muf. Ik kijk even om me heen. De ontmoetingsplek is weer veranderd. De meubels staan anders, en er hangt nu geen klok meer. Daar baal ik wel van. Tim zegt tegen mij dat ik al mijn spullen moet afgeven en in de doos moet leggen. Mijn horloge, mijn telefoon, ketting, armbanden, ringen alles!!! Ik vertrouw het niet, maar ik doe wat ze me vragen. Ik doe alles netjes in de doos. Dan zie ik dat Stefan ook binnen is. Hij vraagt of ik wat drinken wilt, en ik neem het aan. Heerlijk wat drinken na eventjes te hebben gefietst. Er heerst een ontspannen sfeer. Misschien had alleen Inge het wel heel erg zwaar, en is het voor mij niet erg? Waarom moest ik dan al mijn spullen inleveren? Ik weet het niet, en ik vraag me af of ik het ooit te weten ga komen.
Weer even een pauze. Inge is een meid die ook altijd erg verlegen was. Sommige mensen zeggen nu tegen mij dat Thomas een loverboy is, maar ik weet eigenlijk zeker van niet. Hij doet niet alsof hij je leuk vind. En hij koopt ook niet alles voor je. Zo is Thomas niet. Thomas is gewoon een populair iemand, en dáár wil iedereen bij horen! Inge kent Thomas al een half jaar langer dan dat ik hem ken. Voor die tijd kende ik Inge helemaal niet, maar inmiddels heb ik Inge best vaak gezien. Ik leerde haar kennen doordat ik haar zag weglopen bij Thomas vandaan als ik daarheen ging. Blijkbaar heeft hij alle tijden precies ingepland. Dat is soms best onhandig vind ik zelf. Als je eerder weg wilt, kan dat helemaal niet, want je zit aan een tijd vast. Ik vraag me nog altijd af hoe Thomas aan zoveel mensen is gekomen. Ze zijn al met 10 mensen, maar ik wil ook weten hoeveel meisjes er zijn... Dat kom ik misschien later nog wel te weten. Ik moet me een keertje ergens verstoppen, en kijken of ik de laatste persoon ben of dat er iemand anders nog na mij komt.. Misschien moet ik dát maar is doen.
Ik zit dus nog steeds binnen met mijn glas limonade. De limonade is eigenlijk te zoet gemaakt, maar ik zeg er niks van. Zoete liefde... Liefde naar wie? Liefde naar Thomas? Nee ik wil geen liefde met hem. En ook niet met 1 van die andere gasten!! Na mijn limonade gaan we met z'n 3e op de bank zitten. Thomas, Marco en ik. Eerst wordt er niks gezegd, maar dan komt Tim aan met een pakje sigaretten. Ik moet weer roken van hem. Ik wil helemaal niet roken, maar als ik dat laat merken krijg ik weer klappen. Toch doe ik een poging. Wie weet luistert hij nu wel beter nu zijn vrienden erbij zijn. Ik weiger voor de sigaret. Tim lijkt er genoegen mee te nemen en wilt weg lopen, maar Thomas roept hem terug. Ik moet gewoon aanmenen van Thomas. Ik wil echt niet en begin te huilen. Thomas slaat me. Ik huil nog harder. Toch lijkt niemand er wat aan te doen. Ludo en Stefan komen op het gehuil af. Ze vragen niet eens wat er aan de hand is, ze zien het al. Ik wordt helemaal in elkaar geramd. Mijn hele lichaam begint pijn te doen... Ik huil, en ik huil nog harder! Hij mag me niet slaan! Als ik niet wilt roken, dan moet hij dat accepteren! Kan hij nou nooit stoppen! Stop ermee!!! Deze gedachtes zitten de hele tijd in mijn lijf, maar toch stopt Thomas niet. Pas na 10 minuten denkt hij dat ik genoeg in elkaar geramd ben, en stopt er even mee. Ik lijk opgelucht te zijn. Ik kan niet meer normaal zitten. Mijn hele rug doet zeer. Waarom pakt hij nou weer een riem erbij? Oh jeetje, dit gaat de verkeerde kant op. Net als ik denk dat hij klaar is komt hij terug met een riem. Hij slaat me 2x heel erg hard op mijn rug met de riem. Het brandt verschrikkelijk. Ik gil het uit van de pijn. Michiel komt onze ontmoetingsplek binnengelopen. Hij ziet wat Thomas doet en rukt de riem uit zijn handen. Hij vraagt of Thomas wel spoort. Alleen met de vlakke hand hadden ze afgesproken... Ze hebben het afgesproken? Ze spreken af dat ze me slaan, en hoe ze me slaan? Ik wil dit leven niet meer!! Toch is Thomas nu echt gestopt. Hij komt weer naast mij zitten. Tim komt opnieuw met de sigaretten en ik pak er eentje uit het pakje. Thomas steekt hem voor me aan. Ik inhaleer weer te diep en moet weer hoesten. Ludo klopt zachtjes op mijn rug. Hij vraagt of het gaat. Ik knik en rook door. Na mijn peuk kijken we met z'n alle nog een film, en dan mag ik gaan. Blijkbaar is mijn tijd nu voorbij, anders had ik nog wel langer moeten blijven denk ik.

rockNchick

pfff wat een verhaal diox..... ben heel benieuwd hoe dit afloopt!

goed geschreven!