Uit eerdere gesprekken op Kletsen.com

En toen?

Het liefst zou Andrea door vliegen naar huis. Maar de volle maan op het scherm vroeg om haar aandacht. Waarom bleven haar gedachten afdwalen naar een verloren thuis? Ze moest nu…

Oorspronkelijk gedeeld op

Waters

Het liefst zou Andrea door vliegen naar huis.
Maar de volle maan op het scherm vroeg om haar aandacht.
Waarom bleven haar gedachten afdwalen naar een verloren thuis?
Ze moest nu toch echt een koers correctie uitvoeren...
Immers, na de grote ramp was venus een zon geworden, thuis bestaat niet meer.
Bovendien ...............

Waters

Bovendien was de maan kolonie afhankelijk van haar.
Het was ooit de bedoeling dat de colonie onafhankelijk zou worden.
1800 mensen die steeds veel te snel door hun vooraden heen zijn?
Er is iets vreemds aan de hand daar, immers daarom hadden ze Andrea nu gestuurd.
Maar Adrea houd niet van de maan, haar gedachten zijn niet bij haar opdracht.
Als ze nu doorvliegt is er snel geen maan kolonie meer.
Of?.........

Waters

En de koepel nam al contact met haar op; "Halo vuurvogel, hallo, de slurf is onderweg, we zien je zo hier?"
"Jaja jaja.." Andrea had koffie nodig, was er nog tijd voor koffie?
Na 2 koppen koffie voelde ze zich stukken beter, de mensen in de koepel waren nu echt ongeduldig aan de radio te horen.
"Even toilet maken, ik kom er nu aan"
Met een luid en irritant gesis opende de sluis, nu niet meer treuzelen, ze greep de stang trok haarzelf door de slurf, ze schoot door de slurf en realiseerde te laat dat ze veel te snel ging, en knalde dus met haar kop in de buik van een maanbewoner, dat kwam harder aan dan zou moeten.
Ze keek omhoog.. verder omhoog.. de maan bewoners waren veel langer dan ze had verwacht, gedeeltelijk chirurgie, gedeeltelijk evolutie, armen ipv benen, maar ze stonden rechtop, erg tenger waren ze.
De foto's die ze had gezien hadden een verkeerd beeld gegeven.
Ze kon wel een paar extra armen gebruiken, maar..

Waters

Maar dat was voor later..
"Welkom op de maan euhh"
"Andrea" de moonie moest door zijn ellebogen om haar een hand te geven.
"ik ben Niel, de burgemeester hier, dank voor de bezorging, maar waarom is George niet gekomen?"
Nu moest ze haar verhaal afsteken, ze had het voorbereid...
"Ik ben gestuurd om een verhaal te maken over ..."
"Dus U bent een verslaggever?"
"Ja, min of meer, de aarde weet weinig nog van de moonies en ze willen graag zien wat er met hun geld gebeurd"
De moonies wisselden wat blikken over en weer.. waren ze telepaties?
"Onze robots zijn inmiddels begonnen de voorraden uit uw schip te halen" Dat was een tegenvaller, ze had daarbij aanwezig willen zijn om te zien waar se voorraden heen gingen, nu was ze afhankelijk van de sensoren die ze had verstopt in de voorraden, als ze maar niet werden gevonden... hopelijk werden ze niet uit bereik gebracht, dat zou het moeilijker maken...
"Lyra zal U nu naar uw kubus begeleiden omdat U even op uzelf kunt zijn" zei Niel koeltjes. Ze-wilden haar dus nu even uit de weg.
Ze kroop achter Lyra aan. "Dit is uw kubus, U kunt uw eigen code in de deur programmeren, als U iets nodig heeft kunt U mij oproepen".
Haar persoonlijke koffer was hier al heen gebracht, ze tikte haar persoonlijke code in om de koffer te openen en zag....

Waters

en zag dat ze erin hadden gesnuffeld, de onzichtbare draad was verbroken, ze had het verwacht en gelukkig was de com link goed gecamoufleerd.
Ze opende haar beauty case en med kit en verzamelde de onderdelen voor de com link.
Het in elkaar zetten van de com link koste veel meer tijd als ze had verwacht maar eindelijk deed ie het en nu kon ze kijken waar de voorraden waren heen gebracht, daar moest ze zien te komen op een of andere manier.
Terwijl de com link de omgeving aan het scannen was haalde ze een kop koffie en een broodje kaas uit de voedsel regenerator in de muur.
De com link gaf zachte piepjes en vroeg haar aandacht.
Ze keek naar het scherm en zag..

Waters

En zag tot haar verbazing dat de voorraden lagen verspreid.
Dat is raar, Andrea keek nog es naar het scherm.
Het leek erop dat ze waren gesorteerd en in verschillende loodsen waren opgeslagen.
Als deze loodsen ook maar voor de helft vol waren dan was de maan rijk en konden ze zichzelf lang onderhouden.
Zou de maan dan al jaren aan het hamsteren zijn? en waarom?
Als de maan zichzelf los wil maken van de aarde hadden ze selfsupporting kunnen worden.
Ok ze moest contact opnemen met Jeff op aarde, dit was nieuws.
"En toch Andrea, ook al is de maan al jaren aan het hamsteren, dan verklaart dat nog niet de hoeveelheid loodsen die jij constateerde"
Jeff had gelijk, zoveel reserve konden ze helemaal niet hebben.
"En als er nu een smokkel route is Jeff?"
"Maar Andrea toch, een aandrijving in de ruimte die onopgemerkt blijft?"
Jeff had gelijk, ze was veel te veel aan het invullen nu, ze moest meer informatie hebben.
Alsof Jeff haar gedachten kon lezen; "Andrea, je moet bij die loodsen zien te komen en proberen erin te kijken, dat is nu je volgende opdracht, je bent erg op jezelf aangewezen nu daar, ik vind het maar niks maar ik weet dat ik op je kan bouwen, wees niettemin erg voorzichtig, zoals je weet is de relatie met de moonies niet al te best en de kolonie is niet meer dan een statussymbool nu de satellieten om de aarde hun taak hebben over genomen vervelen ze zich daar naar het schijnt, wat er dar gebeurt is nu nog steeds giswerk, ik sluit nu af en hoop je snel weer te horen, dag"
Andrea voelde zich erg moe nu, en ze was zweverig in haar hoofd, waarom hadden ze nooit kunstmatige zwaartekracht op de maan gebracht, tja OK, dat zouden de moonies niet meer overleven nu.
Ze stuiterde haar bed in en dacht er nog net aan om de medkit opdracht te geven een paar extra armen te klonen, en weg was ze.
De deur alarm klonk erg ongeduldig blijkbaar stond er al lang iemand te bellen, ze moest wakker worden maar har nieuwe ledematen waren nog erg onwillig, eindelijk slaagde ze erin de deur open te krijgen en.

Waters

Lyra stond voor de deur, ze glipte langs Andrea heen en vroeg "mag ik even binnenkomen" toen ze al binnen was.
Lyra sloot de deur en deed wel erg geheimzinnig.
Haar ogen gingen schichtig de kamer rond.
Ze vond de media box en zette wel erg hard muziek op.
Lyra ging op het bed zitten en nodigde Andrea met gebaren uit om naast haar te komen zitten.
Andrea aarzelde, ze viel eigenlijk niet zo op vrouwen.
Lyra begon door te krijgen dat Andrea haar blijkbaar verkeert begreep, ze ging staan en fluisterde Andrea in het oor;
"Ik moet even met je praten maar er zit afluisteraparatuur hier"
Andrea was nu gelijk klaar wakker, ze bleef erg wantrouwend, haar intuïtie stond nu op scherp, was dit een val?
Ze besloot om voorlopig mar me te spelen en ging zitten.
"ze hebben je door" Lyra leek erg gespannen "ze hebben alles gevonden, de censors in de voorraden zijn getraceerd"
OK dacht Andrea, hoe dan ook, de moonies hadden ze gevonden, Lyra wist er dus van.
Lyra trok nu aan haar arm; "Ze hebben alles gevonden en meegenomen en verstopt en uitgezet en. "
"Dat kan niet, ik traceer ze.. " Andrea beet op haar tong, dat had ze er niet uit willen flappen, nu kon ze niet meer terug en onnozel spelen, stom van haar, ze werd boos op haarzelf en kalmeerde weer, boos worden was zinloos.
Ze moest even nadenken wat ze nu het beste kon zeggen, Lyra keek haar afwachten aan, Andrea besloot om..

Waters

Andrea besloot on haar voorlopig maar het voordeel van de twijfel te gunnen.
"Lyra, waarom vertel je mij dit? ben je aan het rebelleren?"
Lyra ogen lichten op nu, ze keek Andrea aan.
"Ik wil naar de aarde, ik wil de aarde zien, zoveel ruimte, gratis lucht en.."
Nu ging Andrea een lichtje op, natuurlijk, Lyra was hier geboren, had nog nooit de aarde gezien en wist er dan ook niks van.
Ze zou nooit de aarde zien, ze kon er nog geen dag overleven, dat wist ze niet en dat kon ze ook beter maar niet weten.
"Kun jij mij meenemen naar de aarde als ik je help?"
Andrea besloot om te liegen, het arme kind, maar ze had waarschijnlijk haar hulp nodig, Lyra wist meer.
"Natuurlijk meisje, als je dat graag wilt, ik heb genoeg ruimte op de terugweg"
Lyra straalde, dat was duidelijk oprecht, het leek erop dat ze Lyra kon vertrouwen.
"Lyra, jij vertelde mij zojuist dat de sensoren waren gevonden en uitgeschakeld? maar volgens mijn zoeker werken ze nog wel en zijn ze verspreid over de kolonie of misschien zelfs buiten de kolonie?"
Lyra keek erg bedenkelijk; "Dat kan volgens mij echt niet, ik heb ze zelf gezien, ze zijn vernietigd, waar zouden ze zich volgens jou bevinden?"
Andrea zette haar com-link weer in elkaar en inderdaad, de zelfde lezing als de vorige nacht, verspreid over de kolonie lichten puntjes op.
Ze gaf de com-link aan Lyra.
Lyra keek er lang naar, haar gezicht vertoonde emoties, ze haalde een plaatsbepaler-kaart uit haar overal, en vergeleek deze met de com-link.
Ze slaakte een gilletje en beet gelijk op haar tong.
"Dat is.. dat is.. " Lyra was nu erg nerveus.

Waters

"dat is.. de verboden ruimten, dat is.. zijn de plaatsen waar dingen zijn gevonden"
Andrea begreep het even niet meer.. "verboden ruimten?"
"jaa.. de eerste was gevonden jaren geleden. er zijn mensen verdwenen volgens de geruchten"
"Lyra, waar heb je het over? "
"Bij het uitbreiden van de tunnels en leef ruimten enige jaren geleden is iets gevonden, het is erg geheimzinnig, er zijn vele geruchten over maar alles word ontkent, mensen die er werkten zijn verdwenen.
De officieuze verklaring is dat er gevaarlijk gas zit en de ruimte is afgesloten, later zijn er meer zulke gevallen geweest"
OK, Adrea begon iets te begrijpen, de aarde heft zich te lang niet met de moonies bemoeid, er was inderdaad iets gaande hier en deze ruimten waren interessant.
De fabels en wilde verhalen was natuurlijk onzin er was immers niks geheimzinnigs op de maan?
Bovendien reageert haar zoeker op iets wat zich daar bevind en dat is zeker geen gas.
Ze moest die ruimten onderzoeken, zou Lyra haar kunnen en willen helpen?
"Lyra, is er een mogelijkheid om in deze ruimten te komen?"
Ze had blijkbaar deze vraag verwacht en ze was nu kalm, ze dacht er duidelijk een poos over na.
"Ja Andrea, dat is eigenlijk wel mogelijk, als we een tunnel graven.
We hebben wel druk-pakken nodig en een desintegrator om te graven, daar kan ik aan komen."
Lyra pakte de plaatsbepaler-kaart en bestudeerde deze.
"Kijk hier bij gesloten ruimte 308 loopt een tunnel die al jaren buiten gebruik is, dat is maar 24 meter van de ruimte, daar vandaan kunnen we graven"
Andrea had hier verder niets tegen in te brengen, ze beet op haar tong, ze was afhankelijk van Lyra nu en dat was niet goed, maar ze moest er nu toch even vrede mee hebben.
"OK Lyra, als jij de spullen haalt dan wacht ik hier op je en gaan we op stap"
Lyra keek even verschrikt "Nu al gelijk? ja OK je hebt gelijk Andrea, ik zie je zo weer"

Waters

Lyra en Andrea ware elkaars helmen aan het schoonmaken terwijl ze wachten tot het stof was neergedaald.
Hoewel het onmogelijk was voelde Andrea het stof in het mond.
Ze werd ongeduldig en was jaloers op de kalmte die Lyra nu opeens overvallen was.
"Lyra, je hebt geen idee over wat we hier zullen aantreffen?"
"Nee, echt niet, maar ik ben niet bang, ik voel me zeker bij jou, jij weet wat je doet"
Andrea was helemaal niet zo zeker meer, toch gaven die woorden haar moed.
Ze scheen in het gat.
"Ik denk dat we er nu wel doorkunnen"
Andrea struikelde bijna, ze was er nog niet aan gewent dat ze geen benen meer had.
Hoewel haar pak haar warm hield kon Andrea voelen dat het erg koud was in de grot, en donker.
Het was aanzienlijk groter dan ze had verwacht.
Lyra was al druk bezig de opening weer af te sluiten met een soort folie.
Was die meid nu helemaal niet nieuwsgierig?
Andrea werd ongeduldig en ging alvast op verkenning.
Er was hier iets, een donkere vorm in het midden.
Ze schrok, Lyra kwam naast haar staan.
OK, Andrea moest nu doorlopen, in het licht van de lantarens verscheen iets dat leek op.. maar dat kon helemaal niet.

Waters

"Wat is dat in hemelsnaam?"
Lyra had dit natuurlijk nog nooit eerder gezien maar Andrea wist wat het was, ze had foto's gezien doch had niet verwacht dar het zo groot zou zijn.
Er was geen twijfel mogelijk, dit was een stoomschip.
"Dat.. dat is een oud stoomschip van de aarde, van lang geleden"
Andrea had niet verwacht dat Lyra's ogen groter konden worden.
"Maar.. maar.. ben je serieus? ik bedoel.. hoe komt dat hier onder de maan in een grot?"
"Dat is nu net wat ik ook niet snap Lyra, dit is onverklaarbaar"
"Nou iemand moet dat ding hierheen hebben gevlogen en hier geparkeerd Andrea."
Tja, Lyra begreep het niet helemaal blijkbaar.
"Dat is zelfs vandaag nog boven onze mogelijkheden, dit is een schip voor op zee, in water snap je, dan ding krijg je niet zo maar de lucht in."
"Oh ja OK, kan me er weinig bij voorstellen, maar wat betekent Titanic?"
"Het klinkt bekent maar.."
Er was opeens geluid, en licht kwam van overal nu.
Andrea zag nu dat er meer voorwerpen hier waren opgeslagen.
Iets dat leek op een groot angstaanjagend reptiel, en was dat een mammoet??
Andrea twijfelde aan haar eigen verstand, dit kon niet echt zijn.
Lyra begon te gillen, het schudde Andrea ut haar overpijnzing, ze zag niks bewegen dus..
Op dat moment.....

Waters

Andrea had niet verwacht dat iets haar nu nog kon verbazen, maar toch.
Wat ze nu zag was moeilijk te geloven, dit soort wezen had ze nog nooit gezien, en ze had wat gezien inmiddels.
Het leek wel wat op een kangeroe van de aarde, maar dan met de gewrichten helemaal verkeerd en dan met 6 armpjes...
Deze armpjes trokken nu haar aandacht, ze bewogen snel en in onmogelijke richtingen...
"Ik denk dat ie wil dat we hem volgen", Lyra's nuchterheid verbaasde Andrea.
Het wezen hobbelde inmiddels al weg, keek niet eens achterom, alsof het begreep dat het begrepen werd....
Andrea en Lyra wisten niks beter te doen dan het maar te volgen.
Dit was vreemd.. voor hem verdwenen muren en achter hen kwamen ze terug, was dit een optische illusie?
Opeens waren ze in een ander soort ruimte, een zelfde soort wezen zat op iets dat voor een stoel door zou kunnen gaan maar wat duidelijk was te herkennen waren 2 voor moonies gemaakte stoelen.
Ook dit wezen begon hevig met zijn armpjes te bewegen, tegelijk hoorden ze een duidelijk verstaanbare elektronische stem;
"Als jullie zo vriendelijk willen zijn plaats te nemen"
Lyra zat al.. die was snel, Andrea had nog even te veel nieuwe impressies te verwerken, toch ging ze maar zitten.
"Mijn excuses dat ik op deze voor jullie onpersoonlijke elektronische manier communiceer, doch ons soort kan geen hoorbaar geluid moduleren, wij communiceren met onze ledematen"
Hmm stom Andrea, daar had ze aan moeten denken, het was eigenlijk al wel duidelijk, ze was duidelijk niet haar zelf, ja, Andrea was van slag, dat gebeurde niet vaak.
"Allereerst welkom op onze satelliet.."
"Satelliet?? waar zijn we?? Kunt U ons verstaan?"
"Ja, jullie klanken worden mij metaal doorgegeven, ik kan verstaan, en ja, wat jullie de maan noemen is onze satelliet, wij wonen hier nu in voor jullie tijdrekening miljoenen jaren door de neerslag uit de ruimte aangetrokken door onze satelliet lijken we nu inderdaad op een maan, doch manen bestaan niet, alle manen die jullie kennen zijn onze satellieten, wij zijn planeet bewakers en we bestuderen en manipuleren ontwikkeling van leven"
Stilte..
Lyra kneep in haar arm, ze keek Lyra aan, Lyra probeerde haar duidelijk te maken dat ze er niks van geloofde, doch Andrea was niet zo zeker, anders dan Lyra stond ze meer open en ze had al te veel gezien, toch begreep ze dat dit voor Lyra moeilijk was, Lyra kon dit onmogelijk accepteren.
De stem kwam weer terug.

Cinderella_Girl

jemig jullie moeten allemaal schrijfer worden!!!
wat een verhalen hebben jullie.

Cinderella_Girl😛

Waters

"Andrea, we zijn erg blij dat je nu hier bent, het heeft ons moeite gekost je hier heen te lokken.."
"Wat?? .."
"Laat mij even uitspreken Andrea, alles zal duidelijk worden, ik zal het uileggen.
Jij bent de enige overlevende van Venus, je bent uniek en anders geëvolueerd, voor ons zeer waardevol en onmisbaar voor ons museum."
Dat was de druppel. "Voor jullie musea? dat nooit, ik ben geen mummie of.."
"ADREA!!" De stem klonk erg luid nu "laat mij uitspreken, je begrijpt het niet, wat ze in ons museum hebt gezien is niet echt, het zijn hologrammen van het origineel, alles wat we nodig hebben is een hologram kopie van je, maar behalve voor onze musea, zijn we anders in jou geïnteresseerd, jij bezit wardevolle informatie en het is erg belangrijk om te weten wat er op Venus is misgegaan"
Maar Andrea wist niks.. "Ik was toen nog een kind"
"Ja, en je hebt meer gezien dan je zelf weet nu, wij kunnen het je laten herinneren, zou je hier aan willen meewerken?"
"Daar kan ik nu geen antwoord opgeven euhh meneer euhh"
"Als beloning kunnen we jullie naar iedere locatie en of tijd brengen"
"Ook naar de Aarde?" Andrea was Lyra bijna vergeten.
Lyra stapte naar voren en ging nu voor Andrea staan, ze was dapperder dan Andrea had verwacht.
"Ik heb ook nog wel wat vragen aan jullie, volgens mij klopt hier niks van en er zijn moonies verdwenen en dit is te lang geheim gehouden, wat is hier gebeurd en waarom?"
"OK Lyra, ik zal je vetellen wat er hier is gebeurt en met de moonies"

Timberland

welnee dit is plagiaat ordinair sleur en pleur vanuit internet 😎

Waters

Nee Tim, het mijn eigen werk, en staat verder nog nergens op het internet en is ook (nog) niet gepubliceerd.
Bovendien ben ik er zelf nog niet eens helemaal uit hoe het afloopt.

Waters

Andrea liet zich niet zo gemakkelijk aan de kant zetten.
"Ik heb ook nog wel aan aantal vragen, je zei dat we ..."
"Andrea, ik communiceer nu even met Lyra, als je even wat geduld hebt"
Andrea beet op haar lip, ze vond dit niet leuk, de stem shudde haar uit haar gedachten.
"Lyra, toen de mensen de maan gingen bewonen en hun holen gingen graven, moeten ze natuurlijk vroeg of later op onze musea stuiten, wij hebben onze musea vlak onder de oppervlakte om voor ons logische redenen, voor de mensen was dit een rots waar ze nooit door konden komen, als wij jullie niet hadden binnen gelaten waren jullie ook nooit in ons museum gekomen.
Wij hadden dus verwacht dat ze er wel omheen zouden graven hetgen vrij logies is, maar we hadden onze mensen onderschat, de mensen zijn te koppig en gingen onze musea met van alles en nog wat te lijf en er onstonden wilde verhalen en roddels.
Wij moesten dus ingrijpen en hebben contact gehad met een aantal moonies, zodat nu ieder bang is voor deze locaties en we worden nu met rust gelaten.
De moonies die zijn verdwenen, hebben dit zelf aangeboden en zijn geheel vrijwillig naar en locatie en tijd verplaatst en zijn gelukkig voor zover wij weten"

Waters

Toen werd stil, akerlijk stil, ze keken naar Andrea en wachten op haar.
Mar Andrea was gekwetst en boos, boos op Lyra, boos op .. op haarzelf?
Ze wou dat ze nu met Jeff contact kon opnemen.
Jeff was altijd daar en nu was ze op haarzelf, Andrea ontdekte haar zwakheden en dat was niet fijn.
OK, ze moest nu toch het initiatief nemen en de boel onder controle krijgen, haarzelf onder controle.
Maar, Lyra was haar voor, die rot meid.
"En toch zijn wij ontvoerd en in een cel gestopt door jullie, of niet dan?"
Daar had Andrea helemaal niet aan gedacht, Andrea was meer geïnteresseerd wat er werd bedoeld met locatie en tijd, was Lyra dan zo dom?
Het antwoord van de kangeroe met 4 armen trok haar aandacht, ze was toch nieuwsgierig.
"Nee, wij hebben geen cellen, jullie zitten in een appartement en dat jullie nog niet hebben geleerd hoe je onze hologrammen kunt manipuleren zitten jullie inderdaad hier overal opgesloten.
Onze hologrammen zijn vrij massief maar met de juiste bewegingen gaan ze open, als xfyey jullie zo terug brengt dan let op zijn armbewegingen en ook al komen jullie er 2 te kort, toch kun je gaan en staan waar je wilt, binnen onze basis, je kunt er niet uit, maar dat is voor onze eigen bescherming."
Andrea had er even genoeg van, ze wou alleen zijn nu en nadenken, veel te veel nieuwe impressies.
Alsof de kangeroe het door had;
"Dan zal xfyey jullie nu terug brengen naar jullie apartmeent zodat je even kunt nadenken en het laten bezinken Andrea, we praten later wel weer en dan zal ik precies uitleggen wat we van je verwachten, daarna kun je beslissen"

Waters

“Heb je nog vragen Andrea?”
Ja, Andrea zat vol met vragen maar ze was pissig nu, toch most ze wel meer weten, de missie, Jeff, ze moest contact opnemen met Jeff.
“Kan ik contact opnemen met aarde?”
Domme vraag Andrea, ze beet weer op haar lip.
“Nee dat is nu even niet mogelijk, we hebben je niet voor niets hier heen gelokt, je bent nu even van je contact op aarde afgesloten, we hebben je nodig”
Dat antwoord schudde Andrea wakker.
“Hier heen gelokt?.. nodig..”
“Ja, ik zal het uitleggen nu en daarna eindigen we deze sessie, mijn armen hebben rust nodig nu”
“Andrea jij bent de enige overlevende van de grote ramp op venus, we willen je graag in onze musea”
“Ik in een museum?”
“Laat me even uitspreken, en je let niet op, zoalk ik je al eerder vertelde we willen graag een hologram van jou, in onze musea zijn hologrammen, verder willen we graag weten waardoor en hoe de ramp op venus heeft kunnen plaatsvinden, er zijn ook van ons ras bij omgekomen voor zo ver we nu kunnen zien, hetgeen erg moeilijk is te verklaren en verder willen we weten in hoeverre ons ras er bij was betrokken, en dat is alles voor nu, tot ziens Andrea en Lyra”.
“Maar maar.. ik weet niks..”
Te laat, de kangaroe was al vertrokken, waar was die zo snel naar toe?

espasa

😳 😳

Waters

😂

espasa

leuke foto waters......😏 😛

Timberland

ja leuke foto ... ik kan niet goed zien of dit je linker of rechtervoet is 😏 😛

Flair

😏 Tim toch

Waters

Alweer op je bril gestaan tim?

Timberland

ja sorry waters excuus, ik ben ook zo blind dat ik bijna niets meer hoor 😏