Uit eerdere gesprekken op Kletsen.com

doodgaan....

doodgaan is zoiets als langzaam wegstervende passen die hun voetdrukken nalaten in het zand ik probeer ze soms te volgen maar je passen sterven langzaam weg stilaan kwijn je weg…

Oorspronkelijk gedeeld op

mama van vijf

doodgaan
is zoiets als
langzaam
wegstervende passen
die hun voetdrukken
nalaten
in het zand
ik probeer ze soms te volgen
maar je passen sterven langzaam weg
stilaan kwijn je weg uit mijn gedachten
niet dat ik je ooit zal vergeten zal
want
ooit
volg
ik
jou
spoor

mama xxxx

#anonymous#

Indien ik je dragen kon
over de diepe grachten
van je gesukkel en je angsten heen,
dan droeg ik je,
uren en dagen lang.
Indien ik de woorden kende
om antwoord te geven op je duizend vragen
over leven, over jezelf
over liefhebben en gelukkig worden,
dan praatte ik met je,
uren en dagen lang.
Indien ik vrede in je hart kon planten
door geduldig te wachten en te hopen
tot het zaad van vrede in je openbrak,
dan wachtte ik,
uren en dagen lang.
Indien ik genezen kon wat omgaat in je hart
aan onmacht, ontevredenheid
en onverwerkt verdriet,
dan bleef ik naast je staan,
uren en dagen lang.
Maar ik ben niet groter, niet sterken dan jij,
en ik weet niet alles en ik kan niet zoveel,
ik ben maar een vriend op je weg
al uren en dagen lang.
En ik kan alleen maar hopen dat je dit weet :
je hoeft nooit alleen te vechten of te huilen
als je een vriend hebt
voor uren en dagen lang.
(Marcel Weemaes)

Kusss