Uit eerdere gesprekken op Kletsen.com

Daphne's gedichten · pagina 2

Hallo Allemaal, Mij lijkt het leuk om mijn zelf gemaakte gedichten met jullie te delen, gewoon om jullie iets te vertellen, jullie te raken, jullie na te laten denken, of gewoon…

Oorspronkelijk gedeeld op

Pagina 2 van 2

#anonymous#

Gedicht 31:

Voor het eerst is het lekker warm weer.
Geen gezeur meer.
Iedereen is vrolijk.
Ik verlang naar de zomer, naar een warme zon
En als ik een ding kon
dan wenste ik alle pijn weg
terwijl iedereen zegt
Met warm weer word het beter
Ik geloof ze voor geen meter
Hoe warmer het word, hoe benauwder het word
En toch, verlang ik naar de warme zon
Een tijd van rust, een tijd van stilte
Mezelf weer opladen.
geen verplichtingen
Niemand die iets van me verwacht.
Ik verlang, ik verlang naar 10 weken pauze
10 weken met de zon
Genieten voordat alles weer begon
Mijn strijd staken in de zomer,
Het maakt dan niet meer uit.
Ik hoef dan toch mijn ben niet uit.
Ik weet niet of ik verlang naar de zon,
of dat ik verlang naar de vakantie
Ik denk dat ik maar 1 ding echt verlang
maar 1 echte wens heb.
Al is het maar voor een dag
of alleen maar een nacht.
Ik wens het heus niet voor 10 weken
Ik wens maar 1 ding, voor minimaal een nacht.
Een nacht zonder pijn
Dat is pas fijn.
Dat is waar ik naar verlang.

#anonymous#

Gedicht 32:

De tijd tikt door
Uren verstrijken
dagen verstrijken
een deadline is inzicht
energieloos staar ik naar het scherm
zoveel wat ik nog moet doen
zoveel wat ik niet wil doen
De tijd stikt door
Uren verstrijken
dagen verstrijken
Er komt geen stress bijkijken
De motivatie is er niet
De zin is er niet
De twijfel komt weer kijken
Moet ik wel verder gaan
Is dit wel wat ik wil
De tijd tikt door
Uren verstrijken
dagen verstrijken
Dit is wat ik wil
Dit is wat ik makkelijk aankan
maar af en toe een beetje hulp nodig
Een duwtje in de rug
iemand die je uit bed trekt
je naar school stuurt
je aan je huiswerk zet
Alleen om het laatste stukje af te maken
nog 6 weken tot de vakantie
Nog 6 weken mijn laatste beetje energie geven
De tijd tikt door
Uren verstrijken
dagen verstrijken
Het is bijna vakantie
een vakantie om bij te komen
waarbij er geen deadlines zijn
Gewoon alle tijd,
alle tijd om helemaal niets te doen

#anonymous#

Gedicht 33:

Gehaast spring ik uit mijn bed.
Hoewel ik nog zo lekker lag te dromen.
Zodra ik mijn eerste stap zet voel ik het al
Dit word zo niet mijn dag
Maar ik geef iedereen een lach
Ik kijk op de klok
Ik ben veel te laat
Hoewel ik nog gaap
spring ik in mijn kleren, ren ik de trap af,
smeer ik snel wat brood en ren het huis uit
Nog 8 minuten, nog 8 minuten voordat de bus er is.
Al heb ik zo'n gevoel dat ik wat mis.
Wat is het stil,
Terwijl ik op de trein wacht
krijg ik een berichtje
iets waar ik niet over na hebt gedacht
Iets met een beetje enthousiast zijn.
en dat terwijl je niet wou,
en toch ging ik maar gauw
alleen wel een uur te vroeg...
Voor niets gehaast
voor niets gerent
voor niets die pijn
voordeel is wel dat ik even alleen kon zijn

#anonymous#

Gedicht 34:

Het moment dat je begint te twijfelen
te twijfelen over wat je zegt
wat je schrijft, wat je denkt
Iets wat normaal geen moeite kost
het komt er gewoon uit
maar nu durf je niet
Niet durven typen wat je denkt
niet alles eruit durven laten komen
Wat is hier het nut van
om iedereen een rot gevoel te geven
om iedereen een blij gevoel te geven
of draait het niet om de ander
draait het om waar ik over nadenk
draait het om wat ik zeg
Ik durf niet te typen wat ik denk
Nu niet, hier niet, nergens niet, nooit niet.
Niet naar beneden denken
Maar omhoog denken
Niet zwart typen
maar gekleurd typen
Hoe doe je dat
Als alles zwart is
je nergens zin in hebt
de twijfel slaat constant toe
moet je dit wel zeggen
moet je dit wel typen
elke dag iets nieuws bedenken
elke dag iets nieuws schrijven
Als je elke dag iets nieuws beleefd is het makkelijker
Op sommige dagen schrijf ik met gemak
Op sommige dagen begint het steeds langer te duren
De twijfel over elke letter, elk woord, elke zin
constant een twijfel, een strijd, wat typ je wel wat typ je niet
Steeds kritischer op je eigen tekst
een tekst die nergens meer op slaat
die alle kanten op gaat
is het wel goed genoeg
is het nog wel volgbaar
ben ik hier wel goed genoeg in
Misschien moet ik maar stoppen
Stoppen als het toch geen zin heeft
Geen letters meer typen
geen woorden meer vormen, geen zinnen meer maken
Een strijd in mijn eigen, een strijd die ik alleen kan strijden
Een strijd die mij twijfels geeft
Twijfels die me energie wegnemen
Energie die mijn woorden stelen
Woorden zonder betekenis
zonder betekenis doet het er niet toe
doet dit er niet toe, is dit niet goed genoeg
ben ik niet goed genoeg

butterfly_demon

ik mis je gedichten cool

#anonymous#

Gedicht 35:

Een lange pauze
een pauze vol met gedachten
gedachtes die vast zitten,
een strijd met mezelf
Doorgaan, door diepe dalen, door hoge bergen
Je mag niets laten merken
Niets kwam er meer uit
Alles was op, alles was klaar
Een pauze zonder einde
een tijdelijke stop
een oneindige stop
Ik durf niet
Ik kan het niet
Ik wil het
ik doe het
ik doe het niet
ik doe het
Ben klaar met mijn pauze
Klaar met het stil zijn
klaar met rekening houden met de ander
Het kan me niet meer schelen
ik wil een stukje van mij delen
Ik wil me niet verstoppen
niet voor jou
niet voor jou
Dus ik ga maar gauw
En ik geef jou een stukje van mijn gedachten, een stukje van mijn denken
Een stukje van mijn leven, een stukje van wie ik ben
Een stukje Daphne, een stukje Daphne, zonder het masker.
Ik ben klaar met het verstoppen
ik ben klaar met de pauze,
Een pauze vol met twijfels
Twijfels overheerst door angst
Angst die er is, angst voor de mens
maar mijn angst is weg, mijn oneindige pauze is weg.
Ik leef liever met lev dan met angst

#anonymous#

Gedicht 36:

Ik ben er zo klaar mee
dat schijnheilige gedoen
Alleen maar goed nieuws mensen
Ik kan ze missen als kiespijn.
Negeer me dan maar
Praat maar niet meer met me
Doe maar zo
Terwijl ik me zo kwetsbaar naar jullie opstel
Jullie vragen niets,
zeggen niets,
luisteren niet
Negeer me maar,
Doe maar zo
Ik ben er klaar mee
dat schijnheilige gedoe
echte vrienden
neppe vrienden
jullie vallen geen eens in een van beide
Doe maar alsof je vrienden bent
zit maar niet naast me in de klas
roddel maar over me
het maakt me niet meer uit
ik heb jullie niet nodig
en toch heb ik het lev niet om bij jullie weg te gaan
jullie te verlaten
uit de groep te stappen
Zo schijnheilig,
Ik wil niet meer met jullie praten
ben jullie zo zat
negeer me maar
haat me maar
roddel maar
ik sta er wel weer boven
dit kan ik er nog wel bij
dit is een stukje wat toch wel hoort bij mij
Niemand maakt mij meer kapot
Jullie zijn geen vrienden
jullie zijn maar zomaar klasgenoten
klasgenoten die het niet waard zijn
om mijn vertrouwen te krijgen
om mijn energie te krijgen
om mijn verhaalt te krijgen
om mijn liefde te krijgen
Ik kies, ik kies iemand die jullie haten
dan mogen jullie mij ook haten.
zoek het uit, ik heb hier geen zin meer in
Doe maar scheinheilig
roddel maar
negeer me maar
doe maar alsof ik niet besta

#anonymous#

Gedicht 37:

Iedereen wil iets van me
Iedereen moet iets van me
Iedereen mag even wachten
Wachten tot mijn batterij het weer doet
Dan wil ik er weer zijn voor je
Dan kan ik er weer zijn voor je
Maar nu, nu is het tijd
tijd om even van mezelf iets te willen,
tijd om even van mezelf iets te moeten.
Luisteren naar mezelf
Gevolgen voor jou en voor mij
Ik vlieg niet meer voor de ander
ik schreeuw niet meer voor de ander
Ik vlieg alleen nog voor mezelf
Ik ben niet egoïstisch.
Ik kies alleen mijn kant
Ik kies voor mijn leven
ik kies voor mijn lichaam
Dadelijk ben ik er weer voor anderen,
dan ben ik weer degene die wilt zorgen
degene die voor de ander klaar staat
maar dan ben ik weer in evenwicht
dan kan ik het weer aan
maar nu doe ik zoals ik ben
zoals ik wil, en doe ik me niet meer anders voor
Het maakt me niet meer uit wat jullie willen van me
Ik pas me niet meer aan, ik wijk niet meer voor jou
Ik ga mijn eigen weg, mijn eigen doelen halen
en bevalt dat je niet, dan is dat je eigen keus
een keuze die ik respecteer
Iedereen die iets van me wil
Iedereen die iets van me moet
Hebben jullie nog even geduld?
Ik kom er wel
Op mijn eigen manier
Op mijn eigen tempo

#anonymous#

Gedicht 38:

Even iets doen,
Even dit, even dat
Het helemaal zat
Alles plannen
niets meer spontaan,
Nergens meer vrij naar toe mogen gaan
Niets voor mij, alles inplannen, alles vergeten
Leren nee te zeggen, leren plannen, leren luisteren naar mezelf
ik ben toch geen elf?
Mag ik zelf beslissen wat ik doe,
ik heb mijn eigen vrije wil toch gekregen.
Ik kan me toch zelf overal heen bewegen
Ik wil even iets doen
Even dit, even dat
Ik ben het nog lang niet zat

#anonymous#

Gedicht 39:

Alweer 365 dagen geleden,
Op het punt om over te stappen
Twijfelend over mijn keuze
Kan ik dit wel, wil ik dit wel
Alweer een jaar voorbij
Nog steeds die twijfel
Wil ik wel verder?
Is dit wat ik wil?
Dit is wat ik wil
Ik hou van deze opleiding
Het intresseert me
het boeit me
Het vormt me
Ik twijfel niet meer over mijn studiekeuze
Ik twijfel over de mensen er om heen
Ik twijfel over de situatie er om heen
Alles is veranderlijk
Maar eerst, voordat ik weer door ga met leren
Eerst voordat ik die ene pedagoog ga worden
Zeg ik voor nu ajeu paraplu en ga ik heerlijk vakantie vieren!

#anonymous#

Gedicht 40:

Bijna is het zover
nog heel even wachten
nog heel even om alles te regelen
Stiekem toch wel spannend
Stiekem toch wel heel erg leuk
10 dagen weg
10 dagen alleen
10 dagen rust
10 dagen aan de kust
En nee niemand die me 10 dagen lang kust...
Dat hoeft dan weer niet ;)
Ik fiets niet alleen
Ik kampeer niet alleen
Altijd gaat er iemand met mij mee
Elke keer weer iets bewuster geworden
Zelf kunnen kiezen, zelf je eigen weg bepalen
Niemand die je hoeft in te halen
1 iemand in het bijzonder gaat er met mij mee
1 iemand die voor altijd in mijn hartje zit
Iemand die ik de laatste tijd zo vreselijk mis
Mijn held. Mijn voorbeeld, mijn vriendin
Zo eigenwijs, zo zelfverzekerd
Iemand die altijd haar eigen weg ging
Het maakt niet uit wat ze van je vonden
Zolang je het zelf maar leuk vond.
Dat gaf je altijd mee, tot de laatste minuut van je leven
Daphne, Leef je leven

Lieve grote vriendin, je fietst met me mee, een tocht die jij zo graag ook had willen maken

#anonymous#

Gedicht 41:

Lieve kleine jongen,
Al zeven dagen mag jij bij ons zijn.
Jouw leventje, zo kwetsbaar en zo pril
Tot het vreselijk misging,
Met allerlei toeters en bellen,
Snoertjes en pleisters werd jij opgenomen.
Niemand die wist wat er aan de hand was.
Niemand die weet hoe jij hieruit komt.
Maar lieve kleine jongen,
Je bent hier zo welkom.
Lieve kleine jongen die blijft vechten
Het leven is zo mooi
Al zeven dagen lang geef jij zoveel liefde
Liefde aan jou grote zus en broer.
Jou papa en mama zijn zo blij
Lieve kleine jongen,
Blijf vechten.
Vandaag mochten er al wat snoertjes weg,
Vandaag werd je weer een beetje sterker
Maar lieve kleine jongen,
Blijf vechten,
Je bent hier zo welkom.
Ze staan thuis met smart op je te wachten
Op de dag dat jij weer naar huis zal komen.

#vraagje voor iedereen die dit leest, wilt iedereen aan dit kleine ventje van nu 8 dagen oud denken.
#van de intensive care af, maar nog steeds heel kwetsbaar en 'klein'

#anonymous#

Gedicht 42:

Eentje over vanacht, voor al die lieve mensen die er waren, dit is mijn gedachten, maar door degene die bij mij waren was mijn strijd wat minder erg.

Gevangen
In een vreemd huis
Met vreemde mensen om me heen
Vast, vast in mijn lichaam
In elkaar gedoken
Alsof er honderden mensen in mijn rug worden gestoken.
Groot houden
Doorgaan
Blijven lachen
Het lukt me niet
Vechten tegen de tranen
Tegen de angst, de angst dat het niet over gaat.
Niet schreeuwen
Niet gillen
Groot houden
Doorgaan
Het gaat niet meer
Gevangen in de pijn
Gevangen in mezelf
Ik wil niet kwetsbaar zijn
Niet laten zien wat de pijn met mij doet.
Doorgaan, niet stoppen
Blijven lachen
Niet mensen bezorgd maken,
Verdriet doen
Een avond verpesten
Gevangen in een wildvreemd huis, ik kan geen kant op, ik wil naar huis
Maar elke ademhaling, elke beweging, elke lach, elke traan..
Het doet zo vreselijk veel pijn
Niet laten zien,
Niet huilen,
Niet opgeven
Ik brak en ik zal breken
Ik wil jullie niet laten zien wat het met me doet
Constant doorgaan, het moet.
Vechten tegen de tranen
Vechten tegen de pijn
Het houd niet op,
Het stopt vanzelf
Uitgeput van mijn strijdt
Een strijd die nog steeds pijn doet.
Maar ik moet door
Ik moet blijven lachen
Het gaat vanzelf wel weer over.

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, ik wil niet zeuren, want jullie waren kei lief vanacht, vooral die massage

Nibro

Keurige gedichten Daphne, die mij persoonlijk raken, echt mooi geschreven! Ga zo door ;)

202

Daphne nu komt gedicht nummer 43 zit daar ook een geheim ingredient in ?

#anonymous#

Gedicht 43:

Speciaal voor dees,

Zachtjes siddert het
zachtjes word ik gaar
Ik ben bang voor wat komen gaat
Gedumpt, met al mijn vriendjes bij elkaar
Sommige hoor ik roepen
Sommige verbranden hun voeten.
Langzaam begin ik het te ruiken
langzaam aan begint het steeds harder te sissen
We worden opgepakt, en door elkaar heen geschud.
Het besef komt pas als ik mijn voeten brand.
Ik voel het vuur door mijn lichaam stromen.
IK begin te schreeuwen
Mijn vriendjes worden al stil
Ik schreeuw het uit
Mijn adem stokt,
het licht gaat uit
Ik ben gebakken
Ik ben levend vermoord
Vermoord door de mensen
door de mensen die heel egoïstisch aan hunzelf dachten
Nee het kan ze niet schelen,
hoeveel pijn wij lijden, hoeveel pijn ik heb geleden.
Ik zeg, vertel dit door, het moet stoppen
Het gaat niet vanzelf
shoarma reepjes moeten worden gered,
gered worden uit deze vreselijke dood.

Het spijt me, op kebab kwam der niets uit:D

Deesjeh

Hahahaha, ik ga helemaal stuk van dat gedicht!!! :P Ik deel hem, als je dat goed vind!

#anonymous#

Tuurlijk als je mn naam derbij zet, dan mag je ze overal delen!

#anonymous#

Even iets anders dan een gedicht, sorry ik weet het :P
Ik kan der wel over dichten maar das een beetje maf:P
Stiekum is het gewoon spam, maar dat moet je me dan maar vergeven.

Elke dag, elke dag opnieuw
een nieuw verhaal,
een stukje daphne
Een hoofd vol woorden
Daar gewoon mee geboren.
Zonder woorden voel ik me misschien wel verloren.
elke dag een nieuw verhaal
Een stukje delen
Een stukje inzicht geven
Een stukje van mijn leven
Om een klein beetje meer bekendheid te geven
Om een klein beetje meer inzicht te geven wat het is
Omdat het niet niets is.
en omdat jullie me gewoon moeten volgen :D
Bijna elke dag een nieuwe blog, over mij, over de dag, over fib.

https://eenhoofdvolwoorden.wordpress.com/

#anonymous#

Gedicht 44:

Maar 1 kans,
1 kans voor de perfecte indruk
1 kans om te laten zien wat je kan en wie je bent.
Dit is iets waar ik nooit aan wen
Of het nou vrienden zijn of zakelijk gerelateerd
Het is iets wat me altijd weert
Mijn twijfels
Of het wel goed genoeg is
Of het wel bij me past
Of ik wel in het plaatje pas.
Je hebt maar 1 kans
1 kans voor de perfecte indruk.
Accepteren ze wie je bent
Hoor je erbij of val je buiten de boot?
Wat trek je aan, wat kan wel, wat kan niet
Is er iemand die me van die twijfel af helpt?
Is het goed, is het niet goed?
Ik wil niet, ik durf niet
Al die mensen, die je beoordelen.
Mag ik zijn wie ik ben
Is er iemand die aan mij went?
Overal, altijd maar 1 kans
1 kans op die perfecte indruk
De perfecte indruk die ik altijd weer verknal
Heb ik je goed verstaan, zeg ik weer iets wereld vreemds, struikel ik weer?
Een perfecte indruk in een niet perfecte wereld, in een niet perfect persoon.
Wat als ik het weer verknal
Ben ik dan niet goed genoeg,
pas ik niet in het plaatje?
Ik wil erboven blijven staan
Wat mensen ook van me vinden
Wat ze ook van me dwingen
Ik wil gewoon die ene persoon blijven
Die ene die niet prefect is, af en toe een beetje lomp is,
Af en toe niet nadenkt wat ze zegt, Af en toe gewoon is zoals ze is
Word ik dan geaccepteerd, gewoon zoals ik ben
En maakt het dan niet meer uit dat ik af en toe streef naar perfectie
Perfectie die niet door de mens te realiseren is,
Maar toch doe ik daar zo mijn best voor
Om voor jullie het perfecte plaatje weer te geven
Het mooi weer plaatje.
Maar mag er in dat mooi weer plaatje altijd ruimte over blijven
voor de twijfels en de mislukte perfectie
Accepteren jullie dan alsnog wie ik ben?

#anonymous#

Gedicht 45:

Zo onwijs moe zijn,
Dat je ogen steeds dichtvallen
Dat je savonds niet meer in slaap kan vallen
De hele dag met dikke wallen
Zo moe zijn, dat je in de verkeerde trein stapt
Zo moe zijn, dat je niet meer kan stoppen met gapen
Laat iedereen maar praten
Ik wil zo graag slapen
Slapen tot ik niet meer moe ben
Dat moment, dat uitgerust wakker worden
Daar verlang ik naar
Een moment dat nooit meer komen zal.
Zo onwijs moe zijn dat je in de trein in slaap valt
Zo onwijs moe zijn dat je nergens zin meer in hebt.
Zo moe zijn dat je geen zin meer hebt om naar jezelf te luisteren
Dat het niet beter gaat,
Dat het niet stabiel blijft
En steeds een stukje meer ben ik mijn leventje kwijt
Mocht ik maar blijven slapen,
Gewoon voor een week of 4
Niemand die me stoort, niemand die me waakt
Geen afspraken meer, Geen verplichten meer
Gewoon slapen tot het niet meer gaat
Tot het moment dat ik weer uitgerust wakker wordt
Blijft dit, deze vermoeidheid mijn eeuwige lot
Tot iemand beslist dat deze vermoeidheid stopt

hestiane

hoi daphne

een poosje geen planning doen niet afspreken enz daarna het rustiger aan doen ook al ben je heel jong

want frym is niet niks ook zie je het niet en dat is het moeilijkste van alles omdat je het niet ziet

#anonymous#

Gedicht 46:

Ik jaag door het leven
Met een onrust in mijn kop
Want het gras is altijd groener
Bij die ander verderop
Ik jaag door het leven
Want ik leg de lat te hoog
Mijn hoofd vol idealen
maar de afstand is te groot
Wanneer ben ik tevreden
Oh, wanneer heb ik genoeg
Wanneer wil ik eens rusten
van mijn eindeloos gezwoeg
Deze dolgedraaide maatschappij
Is presteren dat wat telt
Wie heeft de mooiste praatjes?
Wie heeft het meeste geld?
Soms kijk ik om me heen
En voel de eenzaamheid en pijn
Want dan wil ik iemand wezen
Die ik nooit zou kunnen zijn
Wanneer ben jij tevreden
Wanneer ben ik goed genoeg?
Oh, ik heb er zo genoeg van
Niet meer rennend, springend, vliegend door het leven
Wanneer mag ik eens rusten
In deze doorgedraaide maatschapij
Waar het alleen nog om presteren gaat
Is het erg als ik dat verlopig maar weer laat.
Niet meer jagend door het leven
geen onrust meer in mijn kop
Het is allemaal een beetje op

#anonymous#

Gedicht 47:

Zoveel angst
zoveel gedachtes die door mijn hoofd spoken
1 opmerking die er gemaakt word
Heeft hij gelijk
Is het inderdaad iets anders, of is het niets
Waar komt deze pijn vandaan?
Het klopt niet, het is anders
Het blijft hangen
Het gaat niet weg
Dit is niet wat ik ken
Dit is zo anders
Het maakt me zo bang
Zoveel wat er door mijn hoofd spookt
Het kan zoveel nog zijn
Hebben ze iets over het hoofd gezien?
Hebben ze een foutje gemaakt?
De pijn blijft zo hangen
Mijn angst word zo groot
Een open wond zo groot en open
Gaat deze pijn ooit nog over?
De leuke dingen vervagen onder de pijn
Niets is op dit moment meer fijn.
Het klopt niet
Hebben ze een foutje gemaakt?
Is het iets anders?
Is het iets wat er nog bij komt kijken
Niemand weet waar de pijn op lijkt
Onbeschrijfbaar
Niet te vangen in een woord
Het maakt mij zo onwijs bang,
bang voor wat er komen gaat
word het erger?
Gaat het over?
Worden mij vragen ooit beantwoord?
Word mijn geroep ooit gehoord?

#anonymous#

Gedicht 48:

1 belletje, iets waarop je de hele ochtend al wacht
Iets waardoor je even niet meer lacht
Boos en verdrietig tegelijkertijd
niets wat nu eventjes meer verblijd.
Een afwijzing, een afwijzing op zichzelf is niet zo erg
Maar dit, dit is veel meer dan alleen een afwijzing
Een organisatie, zo goed, zo slecht
een vooroordeel
een oordeel op iets wat ze niet kennen
een afwijzing op iets wat ze niet zien
Een afwijzing op wie ik ben
Wie ik ben zal ik niet veranderen
Dit zal nooit veranderen.
Maar onterecht,
een vooroordeel vellen
Afwijzen op een ziekte
Jullie discrimineren
Jullie veroordelen
Jullie die zo'n toffe organisatie zouden zijn
Waar iedereen welkom is?
Volgens mij is er dan iets mis.
Boos op hoe jullie oordelen
Verdrietig door dat mes dat jullie naar me uitsteken
Alsof ik er voor kies, Alsof ik dit wil
Het is niet mijn schuld, Het is niet dat ik er iets aan kan doen
Jullie oordelen, jullie veroordelen
En blijkbaar is niet iedereen bij jullie welkom!

#anonymous#

Gedicht 49:

Iedereen loopt te zeggen

Het lukt niet ,het gebeurt niet, droom lekker verder

Pijn, niemand die het gelooft

ik ben bang

Stiekem blijf ik hopen

ik weet het niet

ik laat het niet merken, ik gelooft iedereen

Het is zwart.

Zwart, niemand die het gelooft

ik vergeet het

Het zal nooit gebeuren

Blij, eindelijk is het gekomen

Blij heel blij

Het is ongelofelijk

Niemand had het verwacht

Juist daarom is de kick heel groot.

Verdriet, niemand gelooft het

Het doet pijn,

iedereen keurt het af,

ik ben het zo zat

Niemand die het leuk vindt

Niemand vindt het knap

Iedereen keurt het af

Verdriet, ik bent op, ik bent het zat, ik geeft het op

Maar steeds als ik terug denk dan komt het blije gevoel weer terug, al het verdriet verdwijnt.

Die kick is groot, juist omdat niemand je gelooft

En ik doe het lekker toch!

butterfly_demon

mooi geschreven...

#anonymous#

Gedicht 50:

De zon schijnt,
de wind door mijn haren
Mijn benen blijven trappen.
Weken voor moeten sparen.
Je hoeft het helemaal niet te snappen.
Elke dag opnieuw, opruimen, fietsen, opbouwen.
Acht dagen lang niemand die zeurt,
die het plan afkeurt.
Elke dag in het zonnetje aan het fietsen van a naar b
Wie fietst er een stukje met me mee?
Dag 1 begint al goed,
ik heb een fiets die het niet meer doet.
Dag 2 is zo ver
en ik ga helemaal niet zo snel.
Een camping om te slapen,
Een camping zonder te moeten betalen
komt het doordat ik constant moet gapen?
Dag 3 eist zijn tol
ik hou dit echt niet langer vol.
Een dagje rust is onwijs gezegend
dag 5 is weer zo'n pokke eind
Niemand om samen mee te geinen
twee dagen alleen op een park
een park waar ik me zo stijf voelde als een hark
Dag 7 was zo vroeg,
Maar ik had geen moed
even was mijn wil zoek.
Genoot ik nog wel van de tocht?
Wanneer komt die laatste bocht..
Heuvel op, heuvel af,
ik ben het zo onwijs zat.
Ik wil niet meer, ik kan niet meer.
En het is nog net niet dat ik schreeuw.
Het laatste stukje naar de camping.
Waar ik naar een leeg plekje staar,
Nog 1 keer opzetten..
Ik kan niet meer, ik wil niet meer.
zo'n onwijze pijn, zo onwijs moe.
Wat is een tent opzetten toch een gedoe!
Dag 8 eiste zijn tol opnieuw,
het is nog net niet dat ik van mijn fiets afviel.
Mijn benen trappen niet meer,
Mijn lichaam is zo moe
En ik ga lekker naar mijn huis toe.
Blij, trots, verdrietig en teleurgesteld
een hoofd vol emoties, gedachten en herinneringen.
En alles is het onwijs waard
Dit was een vakantie die mij onwijs blij maakt.

Middelburg - Haarlem = 205km :)

#anonymous#

Soms moet je een keuze maken
Als je al zolang aan het twijfelen bent
Wat is het waard, wat geeft het me
Ik moet steeds vaker keuzes maken.
Het is niet om mensen kwijt te willen raken
Maar soms is het beter zo
Ik heb het al zo vaak gezegd
Ik wil weg.
De frustratie, de irritatie, onwijs veel minuten die voorbij gaan.
Het is tijd, tijd om verder te gaan.
Ik wil niemand beledigen,
het komt niet door jou
Degene om wie ik geef, de gene die om mij geven
die raak ik hierdoor hopelijk niet kwijt
Maar ik kan het niet meer.
Ik wil het niet meer
Ik sluit dit online wereldje af.
Ik ben het meer dan zat.

Een eeuwige knuffel, en misschien kom ik zo af en toe nog even langs.

SirPureDiamond

Daphne, chapeau. Mooi emoties onder woorden gebracht. Ik ga jou volgen. Het is een geweldig goed initiatief.